Wat maakt dat jij als zzp’er altijd maar weer onverschrokken doorgaat?

Ben jij ook al een tijdje zelfstandig ondernemer? Wij #kommaarop’ers zijn in ieder geval al aardig wat jaartjes aan het zzp’en. Als je het nieuws en de media een beetje volgt, dan lijkt het soms alsof dat de toekomst voor iederéén zal worden.

De realiteit is dat de meeste mensen nog steeds het liefst de relatieve zekerheid van een vaste baan willen hebben. Ja, óók jonge mensen. Je weet zeker dat je (door)betaalt krijgt als het druk is, als het rustig is, als je vakantie hebt…

ZZP moet all the way

In loondienst hoef je niet álles zelf te regelen. Zzp’en houdt echt veel meer in dan ‘alle vrijheid hebben’. Van onder de aandacht komen t/m offertes maken en opvolgen, van de opdrachten uitvoeren t/m zorgen dat je daadwerkelijk betaalt krijgt…

Alle verantwoordelijkheden en onzekerheden liggen op jouw bordje. Eet smakelijk! 😉 Nou, wat ons betreft verorbert dat inderdaad lekker weg. 😀 Wij zouden niet anders willen. Wat niet betekent dat we er altijd 110% zin in hebben.

Maar zin of niet, er is een soort van herkenbare rode draad die door je ondernemersleven gaat. Datgene waardoor wij ons laten leiden, in goede en in slechte tijden. En daar gaat de #kommaarop uitdaging van de maand augustus over.

Waardoor laat jij je leiden in je ondernemersleven?

Wat zijn de dingen die jou bij de ondernemerslurven grijpen? Waardoor ga jij altijd maar weer onverschrokken door? Wat maakt jou onzeker en ben je liever kwijt dan rijk? Want zowel positieve als negatieve dingen kunnen leidend zijn.

Hoe word je beïnvloed door wat je ziet en leest over ondernemerschap? Wat valt je op als je kijkt naar de dienstverlening die op zzp’ers gericht is? Wat is de invloed van online en ‘het goede ondernemersleven’ dat aldaar tentoongespreid wordt?

Laat weten hoe jij het ziet en wat je ervan vindt!

Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 5 augustus een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Hieronder staan vrijdag 5 augustus 2016 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die
tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

Agnes:

Januari 2013, nog jong en onbevangen. Al dacht ik toen dat ik al best wat ervaring had. Dat had ik ook maar echt fulltime zelfstandig zijn dat was nieuwe ervaring voor me, ik ging enthousiast op weg. Drieënhalf jaar later kan ik zeggen dat ik een aardige tocht heb gemaakt.  Zo’n tocht maakt wie ik nu ben en waar ik sta. Toen in 2013 luisterde ik nog braaf naar iedereens adviezen en ging ik onverschrokken door. Ik deed nog een opleiding en ook van het ondernemersleven leerde ik elke dag genoeg nieuwe dingen om op te concentreren. Een soort houvast die steeds nieuwe energie en een drive om door te gaan gaf.
eekhoornopfiets
Nu, in 2016 ben ik op een andere plek, in een andere fase. Enerzijds nog druk met richting bepalen, anderzijds een stuk steviger in het zadel dan in 2013. Het is een fase waarin ik dichter bij mezelf kom. Ik hoor en versta steeds beter mijn innerlijke drive. Wanneer hij het hardst ronkt of waar hij op reageert en wat dat betekent. Ik kijk nog steeds wel naar andermans tactieken maar probeer niet meer krampachtig precies zo te doen. Ik zie het meer als voorbeeld en hoor dan mijn drive hard ronken en zeggen ‘zoiets maar dan anders, bekijk wat de mogelijkheden voor jou zijn’.
motorblok

Die drive is de motor maar met alleen die motor kom ik er niet en als de motor overwoekerd wordt met allerlei andere zaken zoals zorgen dat je een dak boven je hoofd houdt en dat alles het blijft doen dan kost dat aardig wat.

Wat kost dat dan, Agnes?

Het kost energie, het glipt zo maar weg naar dingen waar je je het liefst geen zorgen over wilt maken. Energie die je eigenlijk wilt besteden aan creatieve projecten. Ik leerde al vroeg van mijn ouders hoe belangrijk gezondheid is. Met een erfelijke spierziekte in de familie en een moeder met kanker zag ik hoe waardevol het hebben van energie is en dat het niet altijd meevalt om daarop in te moeten leveren, niet (meer) of niet altijd de dingen kunnen doen die je graag zou willen doen. Nu ik zelf volwassen ben en samenleef met mijn lief die ook zelfstandige is, zie en weet ik ook hoe belangrijk geestelijke gezondheid is. Ik weet dat het niet altijd mogelijk is om onverschrokken door te gaan, zeker niet op de lange termijn, als het bijvoorbeeld niet goed zit met die motor of met iets anders. In die zin vormen we regelmatig elkaars spiegel. We leren door uit te proberen, te zoeken naar alternatieven of door bij te schaven of radicaal met iets te stoppen en iets heel anders te gaan doen. Leren door te doen en daar laat ik me door leiden en door te luisteren naar die innerlijke drive. Ik leer ook door te proberen te luisteren naar een ander zonder oordeel, niet om tot een oplossing te komen maar om de ruimte te geven aan een ander. Ruimte geeft rust, hoe klein soms ook en die rust is weer nodig om de drive te kunnen horen en verstaan.

motor_eekhoorn
Tessa:
Terwijl ik in het donker door de rustige straten rijd kijk ik met medelijden naar de ramen waarachter al licht brandt. Wat zouden die mensen gaan doen? Moeten ze werken? Opstaan op één van de stilste momenten van de zondag. Om zich vervolgens richting werk te slepen, jaloers kijkend naar de laatste slingerende feestvierders die de weg naar huis zoeken?

Na een avond muziek fotograferen en ouwehoeren met fijne mensen rijd ik met veel te veel energie naar huis. Toch is de gedachte alleen al genoeg. Genoeg om een weeïge misselijkheid op te roepen. Om de zware vermoeidheid te voelen die het opstaan, lopen en zelfs het gas intrappen een opgave maakt. 

Zo af en toe komt het ineens weer op. Dat gevoel dat alles in mij schreeuwt het niet te willen. Inclusief bijbehorende lichamelijke ellende. 
Dan treft het me onverwachts. Door een plek waar ik langs kom, een geur die me terug plaatst in de tijd of door factoren die me besluipen en ineens toeslaan.
Andere momenten sluimert het op de achtergrond. Als ik me in situaties begeef die me terug doen denken. Of wanneer een vriendin over haar werk vertelt en het voelt alsof ik het ben die het vertelt.

Dit alles wordt gevolgd door een lyrisch ‘NOOOOOOIT MEEEER!!!!!’ gevoel terwijl de vlinders door mijn hoofd en buik vliegen.

Nooit meer werk waar ik met lood in mijn schoenen en kotsneigingen naartoe ga. Nooit meer werk dat me sloopt. Nooit meer werk waardoor migraine en ik trouwe bondgenoten worden.

Naast doen waar ik echt heel blij van word was dit de eerste hele grote drijfveer. Dé ultieme reden waardoor ik onverschrokken doorging. Noemenswaardige ervaring had ik niet. Juichende mensen om me heen nauwelijks. Als een op hol geslagen bulldozer baande ik me een weg door alle goedbedoelde adviezen. Een kanonskogel door alle waarschuwingen.

Fuck-the-american-dream
Toegegeven, dat ging vrij makkelijk, verlost van de zware last. Het voelde alsof ik zweefde want ondanks dat ik mezelf een grote verantwoordelijkheid had opgelegd, ik was verlost van hele andere verantwoordelijkheden.

 Onverschrokken, als een dolle aan de slag. Lachend om alle waarschuwingen, angsten en adviezen van de mensen om mij heen. Groot plezier in dat wat ik aan het doen was. Ook als het (heel vaak) mis ging of geen succes was. 

Vastberaden, nooit meer. Nooit meer terug naar dát waardoor ik nog niet eens half degene was die ik bleek te zijn.
Nooit meer. Nooit meer terug.

Dik vijf jaar later is dit niet meer mijn belangrijkste en enige drijfveer. Verschillende zijn er bij gekomen. Sommigen ook weer verdwenen. Anderen zijn er af en toe als een grote broer met eeuwig vertrouwen.
Met mijn eigen ontwikkeling veranderen mijn drijfveren. Ook ben ik niet meer altijd zo onverschrokken. De keuzes die gemaakt moeten worden voelen vaak ingrijpender. Ze komen met een bepaalde druk.
Neem ik afscheid van die grote opdrachtgever omdat het niet meer past? Ga ik echt tekenen om me voor een bepaalde tijd vast te leggen aan een nieuwe (hele gave, maar toch) werkplek?

Wat mij echt drijft is dat ik er heel erg van hou om eigen baas te zijn. Zelf bepalen op welke manier ik wil werken. Waar ik wil werken, met wie en onder welke voorwaarden. Mijn eigen lijn bepalen, doen wat goed voelt voor mij, waar ik blij van word. Maar ook werken wanneer ik dat wil, de ene week als een dolle. De ander week kalm àn. Mijn eigen ritme volgen zodat ik zo productief mogelijk ben en mijn energie optimaal gebruik.

De mogelijkheid hebben om te werken aan dat wat ik echt belangrijk vind maakt me ultiem gelukkig. Mijn eigen idealen van duurzaamheid, eerlijke productie, minder verspillen. Lokaal consumeren en daardoor lokaal sterk zijn spelen daar in mee. Net als mijn liefde voor ambachten. Voor mensen die hun idealen najagen.
Zolang het past in de Tessa-ideologie maak ik (voor mijzelf) de wereld een stukje mooier, beter en fijner.
 Ontmoet ik de tofste mensen, maken we samen de mooiste dingen en werken we samen aan dat waar we in geloven. Samen zijn we supersterk.

Natuurlijk zijn er momenten dat het allemaal maar lastig gaat. Wanneer ik een moeilijk beslissing eigenlijk gewoon niet wil nemen. Tijden dat ik onzeker ben of ik het allemaal wel goed doe. 
Zijn er periodes dat ik niet zo fit ben of ik door niet werk gerelateerde dingen maar weinig energie heb om zaken aan te pakken.

En dan?

Dan stel ik me voor dat ik op zondagochtend door de stille straten rij. Wanhopig zoekend naar mensen die ook, net als ik, al uit bed zijn om hun rotwerk te doen.
En dan. Dan komen daar ineens die vlinders met een grote berg onverschrokkenheid. Want dat nooit. Maar dan ook nooit. Écht nooit meer.

Lees hier hoe onverschrokken Sonja van Vuren is.
In de reacties hieronder vind je alle bijdragen van de andere deelnemers!

Advertenties

Diepe indrukken en hun effecten.

‘Jaaaaa, natuurlijk!!’
Je kent het wel, dat inzicht dat ineens opduikt wanneer je iets leest, ziet, hoort. Je vraagt je af waarom je het niet zelf bedacht hebt, niet eerder gevonden hebt. Het is zo kloppend dat alles op z’n plek valt.

Schier004
Kortom, welk(e) boek, film, docu, blog, …, …, heeft veel indruk gemaakt en welk effect had dit?

Deel jij jouw inspiratie?

Knip, plak, teken, film, fotografeer en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 3 juni een linkje naar jouw blog als reactie. Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Tessa:
SORRY VOOR DE HERRIE!
Na alle documentaires die ik gekeken heb, nog veel meer films die ik zag of de grote hoeveelheden boeken die ik las had ik daar vrij makkelijk wat uit kunnen kiezen.

Victoria bijvoorbeeld, de film die ik pasgeleden zag. Die diepe indruk maakte doordat het in 1 shot gefilmd was waardoor ik het gevoel had er zelf bij te zijn. Die me direct na liet denken over hoe ik dit beklemmende ‘bij zijn’ gevoel in mijn fotografie kan gebruiken.

Of misschien 1971
Omdat ik veel bewondering heb voor het lef van deze mensen. Die enorme risico’s nemen om gevoelige informatie naar buiten te krijgen. Deze mensen laten me nadenken over hoe ik me meer kan inzetten voor mijn idealen.

Of mijn meest gelezen boek, Christiane F. Waardoor ik toch al snel wist dat ik geen harddrugs (oké, alcohol daargelaten) wilde gebruiken. Waardoor ik misschien zelfs vrienden die het wel gebruikten een beetje wilde bekeren (sorry daarvoor).

Maar boven dat alles staat muziek. En daar dan weer hoog bovenaan staat hardcore, niet alleen de muziek, de hele scene.

FirstBlood024
Sorry voor de herrie die ik op social media met jullie blijf delen. Ik weet dat de meesten van jullie het verschrikkelijk vinden en er toch soms op klikken.

Zo gek vind ik dat niet, vanaf cd vond ik het in eerste instantie ook maar kut. Gelukkig lokte mijn nieuwsgierigheid me naar naar mijn eerste show. En daar, in die herrie, tussen die wilde rauzende mensen. Daar voelde ik me thuis zoals ik me niet eerder in een groep thuis gevoeld had.
 Het gezamenlijke feestje van band, meer bands en het publiek. De lompe gitaren, het fijne ritme. De groove in de muziek waar ik wel op moest bewegen. Het agressieve en tegelijkertijd zorgzame in de pit. 
Het gevoel er samen te zijn terwijl ik bijna niemand kende. Maar vooral, het grote plezier van en in muziek dat overal voelbaar was.

Sorry voor de herrie op alle feestjes waar ik (soms) mijn best doe om het niet op te zetten. Uiteindelijk kan ik het nooit laten. Want na jullie softe gejengel, jullie hippe house of zelfs jullie vette maar vrij rustige gitaren moét ik gewoon even rauzen. 
Gelukkig voor jullie duren de liedjes heel kort (gelukkig voor mij hebben jullie soms niet door dat het 3e liedje begonnen is).

De onophoudelijke energie in de muziek, op het podium, in de pit. Muziek als uitlaatklep van alle emoties en boosheid. Over het kapitalisme, de ongelijkheid, corrupte systemen, de vervuiling en vernietiging van de aarde, het fascisme. De behoefte een geluid te laten horen over onrechtvaardigheid.

Een energie die voortkomt uit boosheid én uit het daadwerkelijk doen van wat je te gek vindt. Zonder je druk te maken over wat anderen er van vinden. Hoe er door de buitenwereld tegenaan gekeken wordt. Leven en doen wat bij je past, omdat het kan. Niet omdat je er bakken met geld mee verdient maar omdat het je gelukkig maakt.

WOJ004
Sorry voor de herrie die voor mij is als therapie.
Die me blij maakt als ik een pesthumeur heb. Die me kalm maakt als ik me druk maak om ongelijkheid. Die me rustig maakt als ik verdrietig ben om onrechtvaardigheid. Die me vrolijk en strijdvaardig maakt als ik me machteloos voel over zaken waar ik nauwelijks invloed op kan hebben.
Die me een extra dansje laat doen als ik toch al blij ben. Die mijn lach nog net een stukje breder maakt. Die me energie voor een week geeft na een dag of avond in de pit. Die me mijn energie laat kwijt raken als ik er te veel van heb. Die me energie geeft als ik er te weinig van heb.

Geen sorry voor de herrie en mijn eeuwige ode er aan.

Want potver, als er iets is geweest dat zijn effect op mij gehad heeft is het deze scene.
Die me bakken met fijne en dierbare mensen heeft gegeven. Waar niets vreemds is aan de vreemde vogels. Waar het niet gek is dat je geraakt wordt door van alles en nog wat. Waar het niet uit maakt hoe je er uit ziet, wat je doet, wie je bent, waar je vandaan komt.
Waar vooral telt dat je geen verschillen zoekt en respectvol bent.

Want daar, daar was ik ineens niet die dwarsligger die altijd wat anders vond. Was ik niet degene die een grote mond had als er in mijn ogen iets onrechtvaardig was. 
Daar kreeg ik nog net een zetje extra om te gaan voor datgene wat me echt blij maakt. Kreeg ik nog net wat meer vertrouwen om me nog minder druk te maken om wat anderen denken of vinden. Om vooral heel erg trouw te blijven aan mezelf.

Daar waar ik een boel gelijkgestemden vind maar waar ook zo veel verschillen zijn. Daar, waar die verschillen geen ene reet uitmaken. Daar waar ik me altijd thuis voel.

Summerbreeze-2014-003

Agnes:

_S4A5242

Als ik echt goed oplet dan kom ik elke dag zoveel inspiratie tegen. Inspiratie en ideeën voor het leven. Deze week ruimde ik het bakje met allerlei verzamelde boekjes en papiertjes op mijn bureau op en kwam daar een paar boekjes tegen waarin ik wat op mijn pad gekomen inspiratie had geschreven. Goh dacht ik, het lijkt wel of ik toen wijzer was dan nu.. Nog langer geleden dacht ik datzelfde over de blogs van een aantal jaren geleden, ‘jeetje hoe is dat uit mij gekomen? Ik zou het nu niet meer zo kunnen schrijven..’ Ik dacht er wat langer over na en kwam tot de conclusie dat de vorm is veranderd. Ik schrijf nu niet zo vaak meer dingen op maar ik teken ze of ik maak er een getekende quote van. Minder poëtisch maar meer to the point, het poëtische is misschien wel in het tekenen gaan zitten.

13307476_10206447181838964_9007149575054281686_n

Nu de vraag, welke artikelen schrijvers, films of blogs hebben nu écht indruk gemaakt? Lastig om één ding te noemen maar wat als eerste in me op kwam was Eckardt Tolle. Ooit had ik zijn boek ‘De kracht van het nu’ aangeschaft maar er gebeurde hetzelfde als bij ‘de kracht van kwetsbaarheid’, ik kon er nog niet aan beginnen, het pakte me nog niet. Ik liet het een paar jaar liggen en ik meen, na het doen van een stilteretraite van een week begon ik er in te lezen. Het viel allemaal op z’n plek, want ik wist waar hij het over had, ik had het ervaren.

Wat me zo aanspreekt is dat hij terug gaat naar een basis, een kern. De ruimte om in het nu te kunnen zijn, bewust te zijn. Iets wat stilte met me deed tijdens de retraite, de ruimte (leren) nemen om terug te gaan naar binnen, naar je kern. Blijkbaar moet ik eerst proberen en doen en daarna lezen. Niet dat het allemaal zo makkelijk ging hoor, allerlei gedachten kwamen voorbij maar het opmerken ervan was al iets.

Het boek wat ik daarna van hem las was ‘De nieuwe aarde’, een boek wat wederom over die kern, het bewustzijn gaat maar dan uitgesplitst in alles wat je in het leven hier op aarde tegenkomt dus in bijvoorbeeld relaties in alle vormen en over pijn en lijden. Eigenlijk gaat het allemaal over het ontwaken van bewustwording, in jezelf en op aarde. Hoe word je zelf bewust van alles wat jij wel en niet bent en hoe zie je dat in een ander?

Het is een tijd geleden dat ik erin gelezen heb, af en toe pak ik het eens, als ik vastloop in iets, in mijn denken of doen. Zo ook met de geschreven notities, af en toe eens terugkijken kan soms verfrissend zijn, even weer herhalen als een mantra. Soms denk ik ook ‘dat was toen, die les ik klaar’ en soms heb ik helemaal geen zin erover te lezen en wil ik gewoon doen, spelen, krassen, zingen, uitdagen en experimenteren en dan zie ik wel wat het met me doet. Al met al is doen eigenlijk wat écht het meeste indruk maakt.

 

 

Lees hier ook over de indrukken en hun effecten van Sonja van Vuren.
In de reacties hieronder vind je alle bijdragen van de andere deelnemers!

1 maand en 1 uitdaging – heb je gedaan wat je wilde doen?

1 maand en 1 uitdaging – waar kies jij voor? was de april kommaarop uitdaging. Voor mei dus geen nieuwe uitdaging, maar antwoord op de vraag:

Heb je gedaan wat je wilde doen?

1 maand en 1 uitdaging - heb je gedaan wat je wilde doen?

Van Carolijn Roelofs hebben we een paar vlogs voorbij zien komen, dus wij hebben zo’n vermoeden wat haar antwoord zal zijn. Ons is ook al onder ogen gekomen dat Arnold’s uitdaging onderhand té goed gaat.

Maar hoe zit het met de andere kommaarop-deelnemers van de vorige keer? En hoe is het jou vergaan? Of heb jij voor deze maand een (nieuwe) uitdaging in de planning staan? Wij willen er alles over weten!

Knip, plak, teken, film, fotografeer en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 6 mei een linkje naar jouw blog als reactie. Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.


Agnes:

Het boek, de kracht van kwetsbaarheid lezen, dat was mijn uitdaging. Leuk een uitdaging, ik hou er wel van en een boek lezen in een maand tijd dat is geen onmogelijk doel, moet makkelijk lukken! Toch, Agnes?

Mooi niet dus. ‘Loser. Lukt het niet eens om je doel te behalen, terwijl alle andere deelnemers druk bezig zijn om hun doel te behalen lees jij je boek gewoon niet uit, lekker ben jij..’

Zo gaat het vaak in mijn hoofd, als ik iets beloof zal ik het doen ook maar zodra het niet zo goed lukt dan voel ik me meteen schuldig. Maar je hele leven je constant schuldig voelen, vaak eigenlijk voornamelijk tegenover jezelf is ook niet wat. Belangrijker of nee, interessanter is, om jullie een inkijkje te geven in het proces, waarom het niet gelukt is.

Ik heb het boek dan wel niet uitgelezen maar ben wel halverwege gekomen. Zoals ik al schreef in een eerder blog erover, voelde ik wat weerstand bij het boek, wat niet gek is want het onderwerp raakt mezelf. Goed dacht ik, dat geeft niet, ga maar gewoon lezen en kijk wat het met je doet. Interessante onderwerpen kwamen er voorbij. Twee mooie ontdekkingen:

‘…dat iemand van mij zou kunnen houden ondanks mijn kwetsbaarheid’ Dat is wat we vaak denken maar in werkelijk blijkt vaak dat iemand van je houdt vanwege je kwetsbaarheid. Een klein maar werelds verschil!

Daarna kwam er een hoofdstuk over schaamte. Ik moet constateren dat er echt wel een verschil is tussen Amerika en Europa, althans de rolmodellen man-vrouw lijken daar nog veel meer een rol te spelen dan hier. Bijvoorbeeld een verhaal over een man die elke dag deed alsof hij naar z’n werk ging omdat hij zich schaamde over het feit dat hij wegbezuinigd was bij z’n werkgever. Dat vond ik wel een schokkend iets, het leek me dat zoiets hier wat hier in Europa anders is. Ik kan me ook vergissen, het gaat tenslotte over schaamte, iets wat mensen vaak voor zich houden.

Interessant vond ik ook de verschillen in schaamte, vaak ontstaan vanuit een bepaalde rol, tussen mannen en vrouwen. Iets waar ik tot nu toe niet zo over nadacht, het maakt me bewuster van het feit dat het voor iedereen weer anders is.

Waarom lees ik dan niet vaker als het best interessant is? Het boek bevat heel veel voorbeelden, dat is fijn, dat geeft inzicht maar ik vind het wat veel. Helemaal nu ik merk dat je als ik goed oplet in het leven, ik spiegels ontdek. Wat vertelt de ander over mij? Soms best lastig maar als eenmaal het puzzelstukje valt heel handig. Eigen voorbeelden raken meer dan talloze in een boek.

Tot slot beken ik dat ik als het gaat om ‘uitdagingen’ een beetje een dubbele agenda had, althans dat ontstond zo. Ik begon met hardlopen (om mee te kunnen doen aan een event). Ik was benieuwd of ik dat zou kunnen, ik had weleens een poging gedaan maar nooit met een schema of wat dan ook (toen bestonden er nog geen telefoons met apps, zo lang geleden). Van te voren wist ik dat ‘te fanatiek beginnen’ een valkuil zou zijn daarom leek me het handig als ik een schema zou gaan volgen. Zo gezegd zo gedaan en inmiddels staat er 45 gemaakte km op de teller, vind ik het leuk en ga ik dus ook gewoon elke keer. Het neigt een beetje naar het fietsvakantie-gevoel: vroeg op (want lekker rustig), buiten zijn en de voldoening van de inspanning. Vooral vroeg op en buiten zijn met de vogels, konijnen en de stilte.

image

Tessa:

“Ooh leuk! Ik zou met je moeder en Jan nog naar tante Jo gaan maar als zij nog niet kunnen dan kun jij gewoon met me mee!”

Terwijl ik met oma door het buitengebied in de Achterhoek reed vertelde ik haar over mijn plan. Naast dat ze het heel leuk vond zag ze ook de voordelen. Win win win.

En dat is het ook. Extra tijd met oma, zonder me schuldig te voelen omdat ik eigenlijk moet werken.
We bezoeken de plekken waar oma zo gek op is maar nu nooit meer komt. Vroeger maakte ze met opa kilometerslange fietstochten en de herinneringen vertelt ze tijdens deze ritjes.
Naast dat we daar beide heel blij van worden werkt het ook heel ontspannend. Alle nuchtere inzichten en wijze lessen neem ik gretig aan.

Tot zo ver het succes van deze uitdaging. De win win win is een stuk korter dan het zou kunnen zijn. Of dan ik zou willen in ieder geval.

Zoals ik al schreef voel ik me kwetsbaar wanneer ik oma fotografeer. Maar ik ontdekte dat het nog sterker is wanneer ik de foto’s achteraf terug kijk. De ontevredenheid blijft naar boven borrelen. Terwijl ik bezig ben met de serie of gewoon, op willekeurige momenten tussendoor.

Dat maakt dan in ieder geval dat ik er deze maand goed mee bezig ben geweest. Niet met de daadwerkelijke foto’s maar wel met het proces waar ik mezelf in gegooid heb.
Hoewel ik normaal grotendeels fotografeer op gevoel denk ik nu ineens te veel na. Bij elke foto die ik wil maken.. Dat moet toch af te leren zijn.
Verder ligt mijn lat heel hoog, de emotionele waarde maakt dat ik extra kritisch ben. Dat ik achteraf kleine dingen zou willen regisseren. Wat natuurlijk onmogelijk is en ook niet past in de manier hoe ik graag werk.
Maar bovenal weet ik gewoon nog niet precies wat de vorm zou moeten zijn. Ik kan geen keuzes maken en doe daardoor van alles tegelijk en door elkaar heen. Met een chaotische verzameling als resultaat.

Hoogstwaarschijnlijk ben ik lang niet de enige die hiermee heeft geworsteld. Hoe ging jij hiermee om? Wat was er nodig om grotendeels tevreden te zijn tijdens het proces? Dat kan mij vast weer verder helpen want de maand is dan wel voorbij. Mijn project begint pas. Een mooi proces waar ik lekker met mezelf kan worstelen om de ‘win win win’ in ‘win win win win win’ te veranderen.

Oma001

Lees hier ook over de maand van Sonja van Vuren.
In de reacties hieronder vind je alle bijdragen van de andere deelnemers!

1 maand en 1 uitdaging – waar kies jij voor?

April staat voor de deur en de eerste vrijdag van de maand is het weer kommaarop-uitdaging-tijd. Nee, geen zorgen, dit is niet de zoveelste Challenge. Al zou je dat wel vermoeden, met zo’n blog titel… Dus lees vooral verder!

Net als wij heb jij vermoedelijk een lijstje van dingen die je écht nog eens wilt doen. Van die ideeën die naar uitvoering smachten of uitdagingen die je voluit aan wilt gaan. Maar om de één of andere reden komt het er niet van. Daar gaan we nu wat aan doen!

De kommaarop uitdaging van april 2016:

Kies één idee of uitdaging uit waar jij in de maand april mee aan de gang wilt gaan. Ja, eentje maar. We gaan niet teveel eisen van jou en onszelf. 😉 Eén idee of uitdaging in één maand voor elkaar krijgen, is al heel wat.

1 maand 1 uitdaging

Waar kies jij voor? Wat staat met stip op 1? Welk idee ga jij nu echt, echt, echt uitvoeren? Welke uitdaging ga jij onverschrokken aan? Waar ga jij je in de lentemaand april laserscherp op focussenWij zijn heel benieuwd!

Knip, plak, teken, fotografeer en/of schrijf erop los en plaats aanstaande vrijdag een linkje naar jouw blog als reactie. Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Hieronder staan vrijdag 1 april 2016 (geen grap!) de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die
tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

Agnes:

De maand april gaat voor mij over discipline. Ik kan heel goed ideeën bedenken en er meteen mee beginnen maar volhouden.. dat is nog een dingetje. Als er andere mensen bij betrokken zijn dan houd ik het wel vol, zelfs als ik het niet zo boeiend meer vind. Maar iets waarbij er geen stok achter de deur zit, in mijn eentje, voor mezelf..

Ik heb er al een blog over geschreven, over het boek dat al heel lang lag en overal meer naar toe is geweest zonder dat ik er in ging lezen, ‘De kracht van kwetsbaarheid’ van Brené Brown. Ik ga dat boek maar eens uitlezen in april en als stok achter de deur blog ik elke week over het gelezen stuk.

Ik wil dat boek graag aandachtig lezen maar het gaat me uiteindelijk niet om het boek maar om mezelf de tijd geven om het te lezen, de inhoud aandachtig op te nemen. Een soort oefening in geduld met mezelf. Als ik wil kan ik namelijk zo weer door naar idee nummer 455 maar daarvan weet ik al dat ik dat wel kan, een nieuw idee bedenken. Mezelf de kans geven om iets voor mezelf te voltooien, niet vanuit koppigheid maar vanuit geduld.

Had het ook ieder ander boek kunnen zijn Agnes? In zekere zin wel maar dit onderwerp daagt me uit. Het is een best confronterend onderwerp, het gaat over mij, over de mens in al z’n kwetsbaarheid. Dat maakt dat ik het wel met aandacht moet lezen en niet zoals bij een roman even lekker weg kan lezen. Daarbij wil ik visuele aantekeningen maken, die tekeningen mogen imperfect zijn, wat ook een uitdaging is en weer mooi aansluit bij de inhoud van het boek.

kwetsbaarheid
Tessa:
Oma, april is van jou!
oma
Oma fotograferen, elke keer als ik er ben, als ik mee op pad ga maar ook bij de dingen waar ik normaal niet bij ben.
 Natuurlijk fotografeerde ik haar al vaker maar nog vaker was er iets dat me tegenhield. Normaal voel ik me meer op mijn gemak mét camera om achter weg te duiken. Maar oma fotograferen voelt altijd heel kwetsbaar. Geen idee waarom. Het enige dat ik weet is dat ik het meestal laat en achteraf spijt heb dat ik die foto niet heb gemaakt.“Oóoh ja hij vergeet het nooit hè, hij is je stille vriend.” “Ja, mooi op afstand hoor!” Met dat gesprek was er ineens het besef dat de rol van stille observeerder me een andere oma laat zien.
Namelijk niet oma maar Sijke, die naast oma nog zo veel andere rollen heeft. Die van vriendin, vrouw, buur, de beste bloemschikker in het clubje in ‘het huis’, hulpbehoevende, zelfredzame, patiënt, kritische consument, moeder, overgrootmoeder en alle andere rollen die ik nog ga ontdekken.
Het gesprek tussen oma en haar vriendin, waar ik stille observant van kon zijn deed me beseffen dat een fotoserie als dit me iets heel erg kostbaars zal geven. De mogelijkheid om haar te leren kennen. Haar écht te leren kennen, als compleet mens en ik zou toch echt heel erg stom zijn om die kans niet te pakken!

oma
Lees ook de bijdrage van Sonja van Vuren (pssst het gaat over offline!!!) én alle andere bijdragen in de reacties onder deze blogpost.

Een echte ondernemer?

“Ik ben geen echte ondernemer. Ze vragen mij altijd naar mijn prognoses, mijn jaarcijfers. Ik heb geen flauw idee. Ik zet dingen op waar ik in geloof, waar ik zelf naar op zoek ben, waar ik enthousiast van word. Verder niet.”

Na tal van ondernemersvragen over onder andere focus als ondernemer, ‘wanneer is genoeg genoeg’, de ‘hippe bubbel of houvast’ en ‘balans in de waan, de koers en echte innovatie’ willen we dit keer van je weten wat ondernemer zijn is.

Met het verdwijnen van de VAR en het veel langs komende ‘schijnzelfstandigheid’ is het tijd voor een kommaarop om dat ondernemerschap te ontleden. Wat is nou eigenlijk ondernemen? Wat maakt dat iemand ondernemer is?

kuikens

Doe je mee? Schrijf, fotografeer, zing, dans, dicht, teken wat je dacht dat jou succesvol zou maken en post de link van jouw blog in de reacties vrijdag 4 maart onder deze uitdaging.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check ‘over kommaarop.’

Heb je zin om collega-ondernemers te ontmoeten en over alle leuke en lastige dingen die bij het ondernemen komen kijken te kletsen? Tessa en een paar andere ondernemers startten in Enschede ‘ondernemersthee 053’, elke eerste woensdag vd maand, check hier de details. Agnes vond dit zo leuk en startte hetzelfde idee in Utrecht, 4 april is de volgende ondernemerskoffie 030, check hier de details! Geen verplicht plenair gedoe, kom in je oude trui of je hippe jas, het gaat om de leuke gesprekken van mens tot mens dus neem vooral jezelf mee!

Agnes:

ondernemer_kommaarop

Tessa:

IMG_4745

De ultieme truc tot succes

De eerste kommaarop van 2016

FullSizeRender

Kommaarop met jouw pogingen succesvol te zijn! Ondernemen is een spannende manier van je geld verdienen. Je probeert, je oefent, je bedenkt, je kijkt af, je doet na, je ontdekt, je test. Om vervolgens meerdere keren te struikelen, voorzichtig verder te gaan, te vallen, weer op te staan, opnieuw te proberen, succes te hebben en weer te beginnen bij het struikelen.

Wat heb jij gedaan omdat je dacht dat het je succesvol zou maken? Deed je iemand na? Volgde je wijze adviezen van anderen op, of je daar nou wel of geen goed gevoel bij had? Wat was de ultieme truc die toegepast moest worden? Werkte het, was je ineens net zo succesvol als je voor ogen had?

Kortom, schrijf, fotografeer, zing, dans, dicht, teken wat je dacht dat jou succesvol zou maken en post de link van jouw blog in de reacties vrijdag 5 februari onder deze uitdaging.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

 

Tessa:

Ei-def

Hoe vaak ik niet dacht alwéér het gouden ei tot succes gevonden te hebben. Door te kijken naar anderen die het in mijn ogen veel beter deden. Door te luisteren naar de wijze en meer ervaren ondernemers. Ik zou een lange lijst kunnen maken van alles wat ik probeerde. Vastberaden maar met een beetje een naar gevoel in mijn buik. Maar toch.. zij wisten het, zij deden het en ik wilde het.

Tot ik er genoeg van had en mijn eigen gouden ei ging maken. Om het weer kapot te maken als het niet hard genoeg blonk. Elke keer opnieuw. Telkens bleef er een stukje glans hangen dat me verder hielp.

Vandaag maakte ik een nieuw gouden ei. Een nieuwe eerste poging en daardoor maar half scherp. Liever laat ik hem op mijn eigen schijf staan. Maar met dit thema zeg ik gewoon dat het zo bedoeld is. Het begin-ei, de basis die geperfectioneerd mag worden.

De mooiste stukjes gouden barst bewaar ik voor het volgende ei.

 

Agnes:

het succes van de eekhoorn

 

Hoe saai is jouw ondernemersleven?

Dé biecht voor het einde van het jaar in de laatste kommaarop van 2015.

12333117_10205235891237456_351935513_o

Wil je jouw overpeinzingen over jouw supersaaie ondernemersleven in 2015 met ons delen. Of deel je liever hoe je het in 2016 ietsje minder spannend wilt maken?

Schrijf, teken, fotografeer, film, dicht, zing jouw kommaarop bijdrage en post vrijdag 4 december een linkje naar jouw blog in de reacties onder deze uitdaging.
Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

 

Tessa:

konrat

Mijn saaie ondernemersleven geschreven van achter de tafel in Konrat terwijl we onderweg zijn naar Antwerpen. Om daar te fotograferen, mensen te ontmoeten en Refused te zien. Onderweg werken we plannen uit voor de nieuwe onderneming van een vriend en de foto’s die ik daar voor zal gaan maken.

Het is een beetje lastig om, terwijl ik zo achter in een camper zit te werken, te bedenken hoe mijn saaie ondernemersleven er uit ziet.
De kwartaalaangifte is ver genoeg weg en ver genoeg achter de rug om daadwerkelijk te kunnen voelen hoe gruwelijk ik dat haat. De ‘krijg ik genoeg volgende opdrachten’ druk is op dit moment niet aanwezig. Alle lastige gesprekken die gevoerd moesten worden zijn afgelopen week gevoerd.
Zelfs die ene klus waarmee ik dat ultieme fotografiedoel (dat ik al verdomd lange tijd had) wel eens kan gaan halen spookt niet meer door mijn hoofd. Hij is klaar maar hij spiegelt mooi de innerlijke strijd die altijd aanwezig is.

Het was namelijk een klus die dingen van me vroeg die ik nog niet eerder gedaan had. Ik was geslaagd in het maken van een aantal pittige foto’s maar toen kwam het ingewikkelde photoshop werk.
Er lag namelijk een wens voor het eindresultaat. Alleen een wens, geen verplichting, geen afspraak. De enige verplichting was die naar mezelf. En daar kwam ineens de angst om te falen om de hoek kijken. Hoewel mijn doel me zelfs voor ik überhaupt fotografeerde een realistisch doel leek geloofde ik niet meer in dat realisme.
Ik piekerde er over, vertelde mezelf dat het nooit zou lukken, dat ik het niet kon en het niet goed genoeg zou zijn. Teleurgesteld in mezelf omdat ik bang was dat ik mezelf teleur zou stellen. Bang om degene die vanaf het begin vertrouwen in me had en me enorm geholpen heeft teleur te stellen. Om het vertrouwen dat ik gekregen had niet waar te maken. Ik stelde het werk uit. Vertelde mezelf dat het geen zin had het te proberen. Voelde me er ellendig over.
Tot ik het zat was. Mezelf zat was.
Ik selecteerde de foto’s. Keek tientallen photoshop tutorials. Leerde mezelf allerlei nieuwe dingen aan. En, als grote verrassing, ik zat uren met een ultieme focus te photoshoppen terwijl mijn hoofd en voeten blij het ritme van de muziek volgden.
Ik verbaasde mezelf. Durfde de opzet door te sturen. Kreeg laaiend enthousiaste reacties. Mijn geloof was terug. Ik was niet meer bang het voor eeuwig verprutst te hebben.
Verder vertellen waar het over gaat mag en kan nog niet. Het blijft nog spannend.
En heel eigenlijk durf ik dit nog steeds niet op te schrijven want hé, voor het écht is weet je het maar nooit.
De eeuwige onzekerheden die ik tegen kom in het ondernemen. Het continu afvragen of het goed genoeg zal zijn. Zo’n innerlijk conflict dat soms maar lastig tot zwijgen gebracht kan worden. De lat die ik zelf vaak te hoog leg. Toch is het wat me drijft. Het altijd mooier en beter willen doen, ik kan het niet niet proberen.

Dus op dit moment ben ik hyper en zie ik onbeperkt mogelijkheden. Blij met de afgelopen volle week, blij met mijn opnieuw verworven kennis en kunde. Blij met de vrijheid op pad te gaan naar Antwerpen en dan ook gewoon te werken. Mijn ondernemersleven is niet saai. Nooit. Maar de onzekerheden, stress en druk, die zijn er natuurlijk regelmatig.
Het zal nooit helemaal wennen, de druk die ik mezelf opleg maar ik ben het ook altijd weer snel vergeten omdat er maar weinig is dat me zo uitzinnig maakt en er niets is dat zo goed bij me past.

Ik blijf de lat verleggen, blijf verlangen naar nieuwe dingen, blijf de behoefte houden te leren. En één ding dat ik tijdens deze mooie rit naar Antwerpen geleerd heb is dat ik vanaf nu weet ik dat als ik moeilijke dingen moet doen ik de camper moet pakken. Het gevoel van een eigen wereldje terwijl er maar weinig verdere afleiding is zorgt namelijk dat ik kan werken als een dolle. Een productiviteit heb die ik niet zo snel heb. Meer in die camper op pad en ik hoef straks nog maar 1 dag in de week te werken. Dat is pas saai.

Agnes:

Vrijdag, echt een dag dat ik op mijn laatste eindjes loop, in de trein terug van een dag elders werken moet ik moeite doen om niet horendol te worden van al het gekakel. Ik was net strontchagrijnig maar toen ik thuis kwam lag het Leidsche Rijn Magazine op de mat met mijn gemaakte/geïllustreerde ganzenbord op de middenpagina en het ziet er goed uit, het stemt me weer vrolijk. Opgelucht plof ik op de bank. Lekker feestelijk he!

Vrijdagmiddagborrelen lijkt me altijd wel een gezellig idee maar ik trek dat gewoon niet goed, wel in een select gezelschap maar niet in de drukke kroegen in de stad, dan klap ik dicht van alle prikkels en is het niet zoveel aan met mij. Een paar jaar geleden had ik nog het idee dat ik overal bij moest zijn qua borrels/uitjes/verjaardagen maar daar ben ik nu wat selectiever in, beter geheel aanwezig dan een gevoel dat ik beter thuis had kunnen blijven.

Vorige week had ik een week waarin ik nauwelijks thuis of vrij was overdag en ’s avonds maar ik kan dat niet weken achterelkaar. Ik heb ‘saaie tijd’ nodig om bij te komen, aan te rommelen in huis, te tekenen of gewoon op de bank hangen. Regelmatig werken mijn lief en ik in het weekend weleens maar de realiteit is dat het op zaterdag vaak niet lukt, gewoon te moe van de doordeweekse dagen. Zondag trekt het dan weer een beetje bij en dan lukt het ook weer om wat te doen.

Lessen die ik al doende leer. Eerst de grens over om te zien hoever ik kan gaan en wat de consequenties zijn. In het ondernemen leer je die grenzen wel kennen. ‘Neem ik deze opdracht wel of niet aan?’ ‘Mijn gevoel zegt van niet maar we moeten wel de huur betalen’ ‘Ik moet dit eigenlijk nog allemaal doen maar mijn energie is op’ en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het meest belangrijke voor mij als maker is de ruimte die er is om te maken. Die ruimte hoeft niet altijd uitgedrukte worden in tijd, ik heb altijd enige druk en (tot op zekere hoogte) dingen om me heen nodig om tot een goed resultaat te komen. Ik moet zeggen ik heb mezelf wel verbaasd toen ik in twee weken mijn afstudeerwerk uit de grond heb gestampt nadat eerdere werk de grond in gestampt was. Na 1 dag gejankt en boos te zijn geweest wist ik wat ik moest maken en ben ik aan de slag gegaan en op een of andere manier erop vertrouwd dat ik iets kon maken in hele korte tijd. De felheid van ‘ik zal eens laten zien dat ik het wel kan’ en de tijdsdruk zorgden ervoor dat het lukte.

Elke dag tekenen zorgt er ook voor dat ik sneller tot iets kom. Ik begin vanuit een idee, soms heel duidelijk maar soms helemaal niet iets wat ik ook maar van te voren kon bedenken. Soms is mijn hoofd dan helemaal onthutst: ‘hoe kan ik dit nu getekend hebben, dit klopt gewoon hartstikke!’ En dan bedoel ik dat het klopt met wat me op dat moment bezig houdt.

Muziek maken is ook zoiets, ja weer ‘maken’, ik houd ervan en kan er slecht zonder. Gisteren tweette ik: ‘Een lange dag kan je dan maar het beste afsluiten met mooie muziek zingen met leuke mensen en een bekertje wijn’ Het is wel een inspanning hoor, mooi zingen, noten kennen en emotie aanroepen of juist niet maar het brengt altijd weer een hoop moois, dat samen zingen: lol, mooie, magische en dankbare momenten.

Bij zulke dingen had ik kunnen kiezen voor ‘na een lange dag werken, misschien beter van niet’ maar dan wint ‘te leuk om niet te doen’ het en soms wint ‘ik wil dat graag doen voor iemand’ het want kom, koud zijn kan altijd nog.

Bedenkend aan of ik alleen maar de gestylde en zonneschijn-momenten deel online of doe voorkomen dat mijn leven één groot feest is?

Gaar voor de barbecue – saai als een reiger – met wallen – klaar met alles – vage shit

Ik geloof het niet, ik zet wel eens wat weg voor de foto of maak nog een versie maar dat is het dan ook. Ik houd ervan als online en offline op elkaar aansluiten en als het leven even niet zo lekker loopt dan mag een ander dat ook best weten. Wel op mijn manier, hoe ik de dingen zie in een paar woorden, een tekening, soms iets te nuchter, koppig, mezelf wegcijferend.. tja je kan niet alle levenslessen meteen leren he..

Lees ook de bijdrage van Sonja van Vuren én alle andere bijdragen in de reacties onder deze blogpost.