Als het aan komt op normen en waarden: Wanneer zeg je nee tegen een opdracht?

Tessa:

Principieel, ik denk dat dat wel past in een goede omschrijving van mij. Extreem vasthoudend aan zo’n principe ook nog.

Wanneer je me dus vraagt om te fotograferen voor een kledingwinkel die fout produceert, een bedrijf dat om geld te besparen gifstoffen de grond in pompt of een band die muziek maakt waar mijn oren pijn van doen dan zal ik nee zeggen.
Hoe tof de opdracht er verder uit mag zien (een grote vette fashionshoot lijkt me namelijk wel wat), hoe veel het betaalt (en hoeveel eigen projecten ik daarna dus zou kunnen doen), hoe leuk het team ook zal zijn. Toegegeven, ik geniet zelfs van het nee zeggen. Of eigenlijk geniet ik al van het idee dat ik nee zou kunnen zeggen, mochten ze me vragen.
Enige tijd terug was het zo ver. Een grote kledingketen vroeg me voor hen te fotograferen. Internet vertelde me dat zij oké produceren. Navraag bij een vriendin met veel kennis van de textielindustrie leerde me dat zij niet oké produceren, dat ze dat alleen via stiekeme constructies verborgen houden.
Duidelijke zaak dus. Soms ligt het alleen wat lastiger. Dan is de informatie niet zo makkelijk te achterhalen, moet je het doen met wat je kunt vinden. Of is het voor iemand waar je op andere gebieden zo leuk mee samen werkt maar die nou net muziek maakt waar je direct de radio voor uit zet.
Die grijze gebieden, die vind ik het lastigste.
Gaat het om muzikaal gebied en wil ik iemand graag helpen dan wordt het vast ja. Daar hou ik dan immers alsnog een goed gevoel aan over. Maar moet ik het doen voor goede connecties of ‘mooi in mijn portfolio’ dan zeg ik nee. Daar geloof ik namelijk niet in wanneer het eigenlijk niet bij me past.
Op het moment dat het om voedsel, kleding of bedrijfsleven gaat waarbij ik het niet helemaal zeker weet dan ga ik af op mijn gevoel. Maar wel nadat ik veel informatie heb proberen te achterhalen en ik het er met verschillende mensen over gehad heb. Op die manier krijg ik vanzelf een zo volledig mogelijk beeld. Waardoor ik ook ineens weer logisch kan nadenken (als de opdracht zelf écht leuk is wil ik soms nogal te positief denken) en ik ineens heel helder zie of ik dit wel of niet wil doen. Eerlijk is eerlijk, in onze maatschappij is niet veel meer wat duurzaam en eerlijk geproduceerd wordt. Principieel als ik ben zal het antwoord dan altijd nee zijn. Dan weet ik namelijk zeker dat ik er tijdens het werk zelf een knagend gevoel van krijg en ik me er achteraf alleen maar rot door voel.

Gelukkig zijn er tegenwoordig steeds meer toffe merken die verantwoord produceren, die duurzaamheid en lokale productie hoog hebben staan of die tweedehands helemaal hip maken. Om dus terug te komen op die fashionshoot, donders, voor zulke merken zou ik graag vette dingen maken. Voor mezelf, omdat het past bij mij, omdat ik het vet vind om iets groots neer te zetten waarbij alles kan. Maar ook om op deze manier te zorgen dat juist deze merken gezien worden, bekender worden en als hip bestempeld worden. Ja maar Tessa, heb je geen allergie voor hip? Ja, eigenlijk wel, op het moment dat hip betekent dat het massa wordt. Maar zo snel zal het niet lopen want: in massa produceren staat zo ongeveer gelijk aan onverantwoord produceren. In dit geval zou hip dus betekenen dat het de norm wordt qua duurzaamheid en goede werkomstandigheden. En ja, je snapt het, naast dat ik een hele toffe en creatieve opdracht zou doen zou het ook betekenen dat ik bijdraag aan het stellen van een nieuwe norm. Samen met een boel mensen die er net zo principieel in zijn als ik. Potverdorie, zo als ik uit keek naar het nee zeggen uit principe kijk ik ook al uit naar het ja zeggen voor het principe. KOMMAAROP mensen!

De uitdaging:

“Vrijdag opent onze nieuwe winkel in Enschede en we zouden graag willen dat jij de foto’s van de opening maakt.”

Tof, maar nee, bedankt.

Navraag bij een vriendin met veel kennis van de textielindustrie leerde mij (Tessa) dat dit bedrijf pretendeert goed te produceren maar dat eigenlijk niet doet. De twijfel of ik deze opdracht wel of niet wilde doen verdween. Het werd een duidelijke nee en ja, ik moet toegeven: Ik hoopte al een tijdje dat ik zoiets een keer zou kunnen zeggen.

Schermafbeelding 2015-04-28 om 14.47.14

Waarna er tussen Agnes, Sonja en mij een interessant gesprek ontstond. Want, waar ligt jouw grens, hoe ga je om met twijfelgevallen en grijze gebieden? Wanneer zeg je “nee” tegen een opdracht of wanneer besluit je toch tot een “ja” ondanks dat ’t eigenlijk niet zo strookt met jouw idealen?

Blog je mee door jouw overpeinzingen of ervaringen te delen? Dat kan door te schrijven, fotograferen, tekenen, filmen, zingen, dichten of wat je maar wilt.

Post vrijdag 1 mei a.s. de link van je eigen blogpost in een reactie onder deze blogpost en/of deel deze via twitter met de hashtag #kommaarop

Advertenties

5 gedachtes over “Als het aan komt op normen en waarden: Wanneer zeg je nee tegen een opdracht?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s