Wat wil ik? Wat doe ik?

Komt dat overeen?

Schermafbeelding 2017-04-06 om 11.28.26

‘………..’

Schermafbeelding 2017-04-06 om 11.31.16

Daarmee hadden we deze maand weer een kommaarop gevonden.
Dat het een fijne stok achter de deur is omdat we dan weer gaan bloggen verklapt misschien al iets.
Net als dat de uitdaging een dag van te voren online staat in plaats van direct de eerste van april.

Hoe dit precies allemaal gaat en wat iedereen er van vindt kun je hier morgen al lezen. We willen immers echt graag bloggen!

Doe je mee?
Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 7 april een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop of onze eerdere blogs.

Hieronder staan vrijdag 7 april 2017 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

Kommaarop!

Agnes

Wat wil ik en wat doe ik? Deze vragen waaien met enige regelmaat door mijn hoofd en de antwoorden erop zijn altijd in beweging. Het werk wat ik doe is vrij breed, misschien dat ik me daardoor extra bewust ben van ‘willen’ en ‘doen’.

De ene klus geeft me vrijheid om in de rest van de tijd te doen waar echt mijn hart ligt.
‘maar je moet toch altijd doen waar je hart ligt?!’ Tuurlijk is dat een goede basis maar ik kom ook tot de conclusie dat er verschil zit in het doen van creatief werk en wat minder creatief werk. Dat verschil, die afwisseling werkt voor mij goed, ik vind het prettig om die afwisseling te hebben. Creatief werk vergt focus en een soort van bevlogenheid. Soms moet je wat forceren om in die flow terecht te komen, soms lukt dat niet, blijf ik worstelen, soms lukt het zomaar een hele week achterelkaar. In het mindere creatieve werk merk ik dat ik het fijn vind om gewoon even lekker keihard te werken, meters te maken. Het gevoel van ‘hard werken’ is er sneller met dit werk maar ik kan het niet fulltime en jaren achter elkaar.

Daarnaast is er een verschil in wat je oplevert in product en het type tevreden- en of blijheid van de klant. Van creatief werk (als ik iets maak wat ze wensen) worden klanten vooral blij en enthousiast. Bij het mindere creatieve werk waarderen ze mijn inzet, het gedane werk en zijn ze vooral blij met het meedenken, snel oppakken en oplossen van dingen.

Soms als ik teveel van het minder creatieve werk doe dan smacht ik naar het tekenen en er ploppen dan ook vaak veel nieuwe ideeën op. Ook de drang naar ‘ik wil alleen maar illustratie-werk doen’ wordt dan groter. Als de balans goed is dan denk ik ‘hm ik weet eigenlijk niet zo zeker of ik alleen maar zou willen tekenen, een combinatie is prima zo’. Kostte een paar jaar om uit te vinden voor mezelf  en vooral ook te accepteren dat het prima was dat ik deze combinatie prettig vind.

Losjes bewegen

Constant is er beweging tussen doen en willen. Met alleen willen kom je er niet, je zult dingen moeten uitproberen, doen om uit te vinden of je het wilt of niet. Ik ben voor enige flexibiliteit en losjes bewegen. Beetje zoals ik met (het leren) autorijden afgelopen tijd heb ervaren, sturen met alleen maar (wils)kracht dan wordt het ‘em niet, daar krijg je kramp van in je spieren en je komt met horten en stoten vooruit. Met het stuur losjes in je hand kun je veel sneller aanpassen en meesturen en verloopt alles een stuk vloeiender. En, brengt het meer plezier, bevalt het je niet? Dan rijd je een stukje verder.

 

Tessa:

Heel optimistisch riep ik vrijdag in de middag dat mijn #kommaarop al klaar was. Na mijn laatste shoot zou ik’m wel even online zetten.
Maar toen ik terug kwam was de altijd legendarische vrijdagmiddagborrel bij de Garage al begonnen. Dus deed ik lekker wat ik op dat moment wilde. Een biertje drinken in plaats van nog achter de laptop schuiven.

Wil ik dit echt? Zo ja, op welke manier? Ik vraag het me regelmatig af. Heb mezelf aangeleerd eerst na te denken voor ik in al mijn enthousiasme al roep dat ik iets wel wil doen. 
Daardoor komt gelukkig wat ik wil en wat ik doe meestal wel overeen.

Toch is het geen stilstaand iets.

Vol overgave kan ik me ergens mee bezighouden maar als het klaar is kan ik ook direct besluiten dit de eerste tijd niet meer te doen.
Er is een balans die ik probeer te houden en die vrij essentieel is voor fijn werken en leven.
Globaal moet het grootste deel van mijn werkzaamheden bestaan uit fotografie. Zeer specifiek ook opdrachten die daadwerkelijk bij me passen.
Daarnaast moet ik tijd over houden om nieuwe dingen te leren, uit te proberen, te experimenteren en andere creatieve dingen te doen. Zoals het maken van animaties en meer tekenen.
Het deel dat overblijft gebruik ik graag om dingen dingen te organiseren. Vooral  vanuit de gedachte dat als je iets wilt je het maar gewoon zelf moet gaan doen. De afgelopen maanden bestonden daardoor voor een groot deel uit het opzetten van de Stadsmakerij (waar je hulp krijgt om jouw (burger) initiatieven van de grond te krijgen en de organisatie Earth Hour Enschede.

De avond dat Earth Hour geweest was en alles weer opgeruimd was was riep ik direct dat april voor het fotograferen is. Fijn, even niet meer organiseren en regelen maar dingen maken.
Dat lukt goed, ik ben bezig met mooie opdrachten, ben aan het experimenteren, mijn nieuwe camera (whoeeejjj Fuji Xt2) volop aan het verder ontdekken en ik heb een aantal eigen werk shoots in de planning staan.
Na een tijd vol organiseren ben ik met veel meer overgave aan het fotograferen. Ik probeer meer nieuwe dingen uit en dat gaat makkelijker. Terug in het fijne creatieve bezig zijn in plaats van het vele plannen, bellen, regelen en overzicht houden.
Mijn focus ligt weer op het maken en creëren. Nu ga ik tussendoor, op ‘loze momenten’ of als ik administratie moet doen dus lekker verder met popjes en enge bomen uitsnijden voor mijn stop-motion experiment.

Schermafbeelding 2017-04-10 om 13.04.39

Er is gewoon heel veel wat ik leuk vind en ik vind het heerlijk om te kunnen kiezen voor die afwisseling. Perfect om ondernemer te zijn en de mogelijkheid te hebben van alles en nog wat te doen.
Om vervolgens na veel georganiseer te zuchten en me weer even volledig te focussen op de fotografie. Tot er weer een idioot plan in mijn hoofd komt of dat een andere idioot mij enthousiast weet te krijgen voor iets tofs.
Zo is het nu half april en is er misschien al wat nieuws wat ik stiekem ook aan het organiseren ben.
Maar nog niet te veel. Eerst heel veel fotograferen.

 

Slechte gewoontes

foto-25-10-15-13-40-49Slechte gewoontes, daar praat je liever niet over toch? Als ondernemer al helemaal niet, het liefst moffel je die snel onder het kleed, hup weg klaar.

Niemand die het ziet. Alleen jij en zo’n stemmetje die steeds maar zegt ‘doe nou niet, stop daar nu eens een keer mee!’
We dagen je uit om één zo’n slechte gewoonte voor een keertje niet onder het tapijt te schuiven en met ons te delen of eentje die je had en waar je al korte metten mee hebt gemaakt. Wij zijn benieuwd naar: HOE heb je dat gedaan, deed het pijn, mis je het, zijn er andere gewoontes voor in de plaats gekomen? Misschien ben je er wel helemaal niet vanaf gekomen, is het hardnekkig, ook dat willen we weten!

Je bent niet alleen, wij tillen ook ons tapijt op en delen onze slechte gewoonte(s)!

Doe je mee?
Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 3 februari een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop of onze eerdere blogs.

Hieronder staan vrijdag 3 februari 2017 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

Tessa:

kommaaropstopmotion

Bijkomen. Peinzen. Uitdenken. Druk maken. Paniekerig worden. Druk maken. Het licht zien. Dansjes doen. Uitzinnige zijn. Springen. Juichen. Rennen. Eindsprint. Nog meer juichen.
Uitgeput neervallen.
Bijkomen. Peinzen. Uitdenken……..

Agnes

Hard werken wil ik, veel werken ook, geen probleem. Toen ik loondienst was zat ik me weleens compleet druk te maken na vijven, liep ik naar beneden, om mijn zorgen te delen met andere collega’s, waren ze al weg. Huh? Hoe kan dat nou, dacht ik dan, het moet toch af, dan ga je toch niet weg? Daar begreep ik niets van maar ik leerde dat dit wel een beetje de standaard was in het kantoorleven waar ik toen in zat.
Goed, hard werken: check. Maar dan. Ik heb inmiddels ook geleerd dat je als zelfstandige met alleen hard werken er niet komt, want er is brood nodig om te leven. Daar begint al een beetje mijn slechte eigenschap door te sijpelen. Ik wil dat niet altijd onder ogen zien, vooral niet als het even niet zo lekker gaat, dan ga ik meestal boos op zoek naar vacatures ‘ik zoek wel een baan’ (alsof dat zo makkelijk is). De wereld is niet altijd zo mooi als in mijn fantasie, de lelijkheid onder ogen zien doet af en toe flink zeer. Tegelijkertijd is die fantasie ook mijn grote kracht.

Om echt heel eerlijk te zijn, vanmiddag nog was er een kleine crisis, ik had bijna al mijn tekeningen verscheurd. Ja, daar waar al mijn liefde in zit en een enorme drive. Altijd heb ik wel een idee, het liefst als het even kan voer ik het uit. Vervolgens publiceer ik het via social media om zo steeds zichtbaarheid en bekendheid te creëren. Maar daarna komt het vaak in een bak, een bak die alleen maar voller en voller wordt.

Vos en de cowboyhond
Onder de grond kruipen is ook niet echt een optie, dat weet ik ook heus wel maar ik zou het graag willen zo nu en dan.

De dingen die ik opdracht doe kan ik vaak niet meteen laten zien dus ik zou eigenlijk een slimmere strategie moeten gebruiken om meer uit mijn eigen werk te halen.
Verkopen, naar uitgevers sturen. Ik doe het (nog) niet, ik stel het uit. Waarom? Je bent er veel tijd aan kwijt, in die tijd kan ik tien nieuwe dingen maken, denk ik dan. Uitgevers en bedrijven mailen is een beetje zelfde verhaal plus dat ik denk, ‘hm het is niet goed genoeg’, ik moet betere dingen maken. Zo kun je jaren en jaren aan je portfolio blijven werken zonder dat het een keer goed genoeg is dus dat is een slechte reden.
Deze week ben ik begonnen met een lijst met bedrijven, bladen en uitgevers en iets te bedenken waarmee ik ze kan verleiden. Jaja ‘Agnes on campaign’. Durven, meer proberen, niet geschoten altijd mis, beetje commerciëler worden. Ja niet mijn favoriete hobby maar het is dan ook geen hobby. Aan de slag.

Wat ga jij anders doen in 2017?

change

 

De laatste kommaarop. Van 2016 dan.
Waar ben jij mee bezig? Nog met het snel afronden van de laatste dingen? Ben je al aan het terugkijken? Of kijk je juist vooruit?
Of je nou aan goede voornemens doet of niet, zo aan het einde van het jaar, tussen alle feestdagen, volprop momenten en borrels zul je vast even stil staan bij wat het afgelopen jaar je bracht. En, misschien nog wel belangrijker, wat je hoopt dat volgend jaar je gaat brengen. Of is het, wat jij jezelf volgend jaar laat brengen?

Kortom, wat ga jij anders doen in 2017?

Als je nog even wat inspiratie nodig hebt: Sabine Wisman tekende er onlangs deze inspirerende blog over, nee geen afgezaagd lijstje maar in heldere lijnen waar ze wel en geen zin in heeft en wat ze minder of juist meer gaat doen.

Doe je ook mee?
Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 2 december een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Hieronder staan vrijdag 2 december 2016 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

 

Agnes:

Dit is mijn ‘roadmap’ voor 2017, geen gedetailleerde routes maar wel gespecificeerde wensen en doelen.

Klik op de afbeelding voor een grotere versie.

roadmap2017

 

Tessa:

Ik doe mijn best om niet te gaan janken als er net iemand in een vrijgekomen plekje schuift. Diep ademhalend begin ik aan mijn vijfde rondje door stampvol Keulen.
De laatste weken waren geschift. Bomvol met hele leuke dingen maar zoals dat bij mij gaat, als ik ergens erg enthousiast over ben schat ik mijn tijd nogal eens te positief in. Het gevolg is dat het voelt alsof ik ren en ren en vervolgens nog harder ren.
Met afsluiter anderhalve dag vol papierwerk omdat de administratie naar de accountant moet is mijn stemming nogal dodelijk.

Nadat alle papieren ingeleverd zijn haal ik de auto van een vriendin op om naar een klein podium te rijden om de matties van Undivided na tweeënhalf jaar eindelijk weer te zien spelen.
Met een boel gitaren CD’s op de bijrijdersstoel ontdek ik dat de auto een hippe MP3 radio heeft. Gniffelend rij ik door ondergaande zon en opkomende mistbanken richting een hardcore show terwijl een schattig liefdesliedje en een Nick of Simon achtige door de boxen klinkt.

Zonder moeite vind ik het podium. En na een uur ook een parkeerplek die ik ook zonder telefoonhulp terug kan vinden. HAH!

Hoewel ik in staat was weer twee uur terug te rijden toen ik geen parkeerplek vond ben ik als ik binnen ben meteen blij dat ik dat niet deed.
Fijne muziek, goede sfeer en een lekker klein podium dat al opgebouwd is.
Terwijl ik in mijn eentje sta te wachten, beetje rondkijkend realiseer ik me waarom ik deze scene ook zo fijn vindt. In een zaal, grotendeels gevuld met mannen kan ik rustig in mijn eentje ergens staan zonder dat er een nare draak even komt kijken wat die vrouw daar alleen doet. Of er misschien mogelijkheden zijn.

Met een volle SD kaart en een grote grijns ga ik om 1.30 uur weer terug naar Enschede. Net buiten het centrum steekt meneer vos arrogant rustig de straat over. “Ooooooohh!! Een vos! Een vos! Ik zag een vos!!!” roep ik heel hard tegen mijzelf, dolgelukkig dat ik eindelijk een vos in het wild heb gezien. Dolgelukkig door een avond rauzen en fijne muziek fotograferen.
Met ondertussen nog meer Undivided in de auto omdat ik een helder inzicht had dat ik gewoon muziek op mijn telefoon aan kan zetten.

Hoewel ik voor mijn kommaarop een stopmotion wilde maken over het boshutje waar we volgend jaar gaan wonen wist ik ineens dat het simpeler was.

In 2017 ga ik meer rauzen. Meer tijd maken om te rauzen. Als er iets is wat me altijd ultiem blij maakt is het dat namelijk wel. Goed zorgen voor de geest met een potje herrie.
En om dat er echt goed in te worden ga ik gewoon volgende week nog twee keer naar dezelfde show. Met dezelfde fijne mensen en dezelfde fijne sfeer.

imgp8948

 

Een investeringsbudget, wat zou je ermee doen?

Wat?! Heeft de bank onze hashtag gejat?! Ik heb de reclame nog niet voorbij zien komen op tv maar ongetwijfeld past het mooi bij het beeld ‘makkelijk een lening krijgen voor uw goede idee’ wat ze naar buiten brengen. Nu hebben wij #kommaaroppers een hoop goede ideeën die we ook prima uit kunnen voeren zonder een lening. Toch is het interessant en leuk om over na te denken, stel dat je zo’n lening of investeringsbudget tot je beschikking hebt, waar zou je dat in investeren als ondernemer?

Zo besloten we dat dit de vraag van komende maand wordt:

Stel je hebt een lening of investeringsbudget tot je beschikking, waar zou je dat in investeren als ondernemer?

Doe je ook mee?
Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 4 november een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Hieronder staan vrijdag 4 november 2016 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die
tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

Agnes:

Een aantal jaren geleden had ik zo’n investeringsbudget, nou ja een kleintje hoor.
Mijn baan liep af en er was een regeling, toen dacht ik, het is nu of nooit, ik ga een fotografie-opleiding doen. Het was niet genoeg om het volledig te bekostigen maar de rest zou ik dan wel zelf betalen en zo geschiedde.

Bij deze kommaarop dacht ik niet meteen hieraan terug, ik ben maar een kleine ondernemer wat heeft die nou te investeren..? In mijn gedachten is zo’n investeringsbudget voor mensen die grootse plannen hebben met hun bedrijf, een goed idee voor iets hebben en dat tot een succes willen maken, start-ups dus eigenlijk.
cookies

Maargoed, toen zette ik deze hele zakelijke gedachten even opzij en gaf ik mijn creatieve brein het woord. Ik ben ook een bedrijf, ik zou niet perse behoefte hebben om uit te breiden en te groeien in mens-capaciteit en dergelijke maar ik kan wel een goed idee hebben. Een goed idee voor een boek of een animatiefilm bijvoorbeeld, een project wat eigenlijk hoofdzakelijk veel tijd kost. Hoewel dit iets lijkt wat je in je eentje doet, gaat hier meer mankracht in zitten dan je denkt. Als je het goed wilt doen en er een succes van wilt maken dan werk je in een team, van redacteurs, uitgevers, een scenarioschrijver, een editor, stemacteurs en of een componist. Dat lijkt mij dan wel ontzettend gaaf.

working

Op Cross Comics (een multimediaal festival met interviews met stripmakers, graphic novel makers, kortom over beeld) luisterde ik naar een interview met een boekschrijver, een scenarioschrijver en een illustrator over hoe zo’n graphic novel (naar aanleiding van een geschreven boek) tot stand kwam. Niet iets wat je in twee maanden doet maar al gauw een aantal jaren over doet. Hoewel ik mezelf een paar jaar geleden hoorde zeggen dat ik meer van korte projecten houd (wat overigens meer gold voor werk wat ik minder leuk vond) zou ik graag een langer verhaal willen verbeelden en willen samenwerken met (scenario)schrijvers. Op het festival kocht ik het boek ‘Mikel’, over een snoepverkoper die besluit bodyguard te worden. Gebaseerd op een autobiografisch verhaal wat zich afspeelt in Baskenland. Een indrukwekkend verhaal, waarbij ik toen ik het uithad nog weer en weer terugbladerde om het allemaal te snappen, want er zitten heel veel ‘dingetjes’ in, waaraan je ziet dat het een hele goed gelukte samenwerking was tussen illustrator en scenarioschrijver. Wat me ook aanspreekt is de stijl van de illustrator, het is soms best wel rauw en ruig maar ook heel vrij, meestal niet netjes in kadertjes maar er is echt gespeeld met de ruimte, compositie, heel afwisselend wat maakt dat je steeds de bladzijde om wilt slaan.

Hoewel ik minder fotografeer en meer illustreer merk ik dat ik wat aan mijn kennis van compositie, verhalen vertellen en beeldbewerking heb. Ik gebruik het op een natuurlijke manier, zonder geforceerd en gefrustreerd na te moeten denken. Voor een prentenboek-verhaal (ik doe een basiscursus prentenboeken illustreren) dacht ik ‘oh ik scan even de relevante schetsen uit mijn schetsboek en print ze uit en leg ze even allemaal bij elkaar, wellicht levert dat ideeën op. Daar werd ik heel blij van, terwijl ik tijdens de opleiding momenten kende dat ik gefrustreerd naar mijn eigen werk keek. Nadat ik die studie afgerond had dacht ik ‘ik ga nooit meer zo’n lange studie doen’. Nu denk ik zelfs stiekem aan de master Children’s Book Illustration in Cambridge. Daar komen de beste prentenboekenmakers vandaan, of nou ja veel. Ik denk eraan he, meer nog niet. Maar stel ik had nu zo’n budget dan denk ik weer, het is nu of nooit, dan zou ik het meteen doen! Zo ben ik dan ook wel, niet wikken of wegen, doen.

Uiteindelijk beginnen dit soort investeringen met dromen en als je ze echt wilt dan moet je ze uitspreken en delen met andere mensen en uiteindelijk ‘beginnen’, in kleine stappen. Dus ik ga eerst mijn basiscursus afmaken en bezig blijven met wat ik nu doe, ‘maken’ en ‘delen’, hard blijven werken om voor elkaar te krijgen waar ik van droom ennnn mijn plezier in het tekenen het naar de zin blijven maken, zodat die bij me blijft!

 
Tessa:

Hier is dan het moment om mijn grootse plannen wereldkundig te maken. Kan ik jullie eindelijk vertellen over dat grote wereldverbeterende project. Daar heb ik, met mijn Tessa ideologie natuurlijk mooie ideeën over.

Eerlijk is eerlijk. IK HEB GEEN IDEE

Als het gaat over wat te doen met grote sommen geld dan weet ik het gewoon niet.
Ik verdien genoeg om rond te komen. Heb niet veel nodig en vind altijd wel manieren om te realiseren wat ik wil.
Zo wil ik heel veel fotoseries maken. Over onze wegwerp en verspil maatschappij. Over de kliniek waar ik een aantal jaren werkzaam was. Wil ik blijven werken aan mijn project met oma.
Wil ik dolgraag op zoek naar de oorsprong van de hardcore. Mensen portretteren en me door hun weer door laten verwijzen en zien waar ik uiteindelijk eindig.

Een lening of investeringsbudget heb ik daar niet voor nodig. Het gebrek aan een zak geld is niet wat me tegenhoudt namelijk. De illusie dat ik het direct zou doen als dat geld er wel is is dan ook een onzinnige. Als het moment daar is om hier mee aan de slag te gaan dan vind ik wel een manier om dit te doen.

Een zak met geld zou geen verschil maken. Geen idee namelijk waar ik het in zou investeren zodat ik als ondernemer meer zou kunnen doen wat ik wil doen. Op dit moment werk ik namelijk precies zoals ik zou willen. Als ik daar verandering in wil dan doe ik dat net zoals ik dat de afgelopen jaren deed. Door uit te vinden wat er moet veranderen. Door te beginnen met kleine stappen, er over te praten met zo veel mogelijk mensen en dan, als dat precies is wat het moet zijn dan ga ik het vanzelf doen.

Stel dat ik dan toch een investeringsbudget zou krijgen dan maak ik van de nog lege ruimte in de Garage een knusse en creatieve plek.
Dan wordt het de plek waar wensen voor een fijner en mooier Enschede uitgewerkt worden. Iedereen is welkom, of je nou een groot of klein idee hebt, of je actief wil meehelpen of alleen komt luisteren.

Het wordt de plek waar mensen elkaar vinden en helpen. Waar inwoners zelf bouwen aan een fijnere stad, waar hun wensen waarheid gemaakt worden.
Waar ze ontdekken dat ze niet alleen maar dat er een heleboel mensen zijn die willen werken aan een fijner Enschede.

Dan wordt dat de cocon waar binnenin van alles gebeurt om dan vrolijk allerlei mensen blij te gaan maken.

Lees hier de bijdrage van Sonja van Vuren.

Waar háál je de energie vandaan?

In de vorige kommaarop schreeuwden we van de toren, klommen we in het touw van de noodklok en hingen we de vlag uit.

Na alle reacties op bovenstaande uitdaging gaf Karin Winters ons direct de volgende:

“Waar haal je nou steeds die hele positieve energie vandaan? Zou wat mij betreft wel een volgende kommaarop vraag mogen zijn…”

Daarom, deze maand:

Waar haal je de energie vandaan om te ondernemen?

img_3816

Bedankt Karin, zo makkelijk was het nog nooit om een uitdaging te vinden.
Hoe makkelijk die vraag te beantwoorden is kun je hier vrijdag 7 oktober zien!
Doe je ook mee?
Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 7 oktober een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Hieronder staan vrijdag 7 oktober 2016 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die
tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

 

Tessa:
“Zullen we toch nog naar het andere uitkijkpunt lopen?”
“Ja, laten we dat doen!”

Twee uur eerder lieten we ons nog op het gras vallen en trokken we met moeite onze kisten uit. Beide droegen we zo veel mogelijk argumenten aan om de ander dat verdiende biertje uit Gustav te laten pakken. 

Het was de laatste klim die we écht wilden doen.
De zon kijkt lachend op ons neer en onze benen doen pijn van vermoeidheid. 
Voor misschien wel de tiende keer zeg ik hoe vet ik het vond. Het uitzicht vanaf het kleine kerkje op de berg achter het stuwmeer. Het witte stralende plekje tussen al het groen waar van beneden al vaak naar hadden gekeken. 
Vervolgens het uitzicht vanaf het uitkijk en uitrust hutje wat je als je beneden staat maar vanaf één punt kunt zien.

“Ik moet daar naartoe!”

En dus gingen we.
 Op dag één overwon ik het eerste stukje hoogtevrees door toch over dat rotspaadje langs de diepe afgrond te klimmen. Diep ademhalend, mezelf toesprekend, niet kijkend naar de hoogte zwoegde ik mezelf omhoog. 
Zo snel mogelijk. Dan is het maar voorbij. Maar ik zal er komen. 
Ik was niet voor niets in de brandende zon al zo ver omhoog geklommen. Ik zou ook op die rotsen staan om een foto van Gustav te maken, daar beneden, heel klein, achter het stuwmeer.
Die foto maakte ik niet, mijn camera zat in mijn tas en die durfde ik niet van mijn rug te halen.

Maar ik was er! Ik stond er bovenop! Ik klom over het enge paadje!


Met een dikke grijns loop ik naar beneden, over smalle weggetjes tussen de hoge bomen.

Na wat bergwandelingen zonder enge stukjes is de klim naar het kerkje en uitzicht hutje weer een beproeving. Met mijn blik op de berg gericht loop ik zo snel mogelijk richting het stukje waar ik niet vlak naast de afgrond sta. 
Even bijkomen.
Van de warmte. Van de inspanning. Van de griezeligheid.
Alles op mijn eigen tempo. Ik ga niet zo snel maar ik ga. Opgeven is er niet bij. 
Het uitzicht lokt me, en toegegeven, ik geniet van de tocht, inclusief zere benen en enge stukjes.
Bang dat ik door de wind mijn evenwicht verlies en naar beneden kiepel leg ik het laatste stukje op handen en knieën af. Vanaf zittende positie maak ik wat foto’s van het uitzicht.

Als we naar beneden lopen ben ik doodop, mijn voeten en benen doen zeer en af en toe struikel ik bijna van vermoeidheid. Maar ik grijns, heb zin om te huppelen en ik voel de verslaving opkomen.
Twee uur later blijkt die verslaving er al volledig te zijn. De grootste vermoeidheid heeft mijn benen verlaten en het uitzichtpunt dat we nog niet gehad hebben gaat mijn hoofd niet meer uit.
 Dus zo gaan we even later de berg weer op voor de langste tocht.
Bij het beoogde uitzichtpunt ontdekken we dat het lang zo mooi niet is als het leek. Maar dat er wel nog een punt is, een stuk verderop.
Zonder twijfel klimmen we verder, de grote stokken die we uit het bos haalden helpen ons omhoog en zijn later onze steun naar beneden.

schermafbeelding-2016-10-07-om-16-56-50
Twee dagen later word ik nog af en toe wakker door mijn zere benen. Veel meer dan lezen en biertjes drinken in de schaduw doe ik niet. Ik ben moe. Ik rust uit en denk over de mooie tochten terwijl er ondertussen meer en meer plekken en tochten in mijn hoofd komen waar ik allemaal naartoe moet.

Hoe het zit met mijn energie voor het ondernemen? Vul voor elke berg, klim, wandeling, tocht, eng stuk een project in waar ik heel enthousiast van word en je hebt een aardig kloppend beeld.

Agnes:

sunshine

Koffie en even op internet koekeloeren. Oja, het is dierendag, goed excuus om even iets daarvoor te tekenen. Dierendag, dat is de koninginnedag maar dan voor dieren dus meteen lallen ze door mijn hoofd, ‘lalala, joehoe, hips!’ Oh ze gaan ergens heen, op een skateboardje, oh maar de krokodil is heel lang, dan moet hij op twee skateboardjes. De egel die zal het een zorg zijn wat voor dag het is, die is al aan z’n winterslaap begonnen.

dierendag_40

Later die dag zit ik op de fiets en zie ik onderweg allerlei vogels, vast onderweg naar een feestje, ‘la la la hips’ hoor ik ze jodelen. Ik grinnik.

De volgende dag ben ik zelf lichtelijk brak (niet van een feestje dit keer) en bedenk dat de dieren vast een kater moeten hebben dus teken ik hoe moe ik ook ben, een ‘worldanimalday, the day after’.

dayafter_400

‘Hoe bedenk je het..’ hoor ik vaak. De ideeën ontstaan vaak onderweg, het zijn dingen die ik hoor, zie of meemaak. Soms dingen, waar ik me aan erger maar door het dieren te laten doen of te zeggen maak ik het voor mezelf licht en niet zo serieus. Nou en dat is waar ik mijn positieve energie vandaan haal, ik vind het meestal jammer als het af is wat weer een goede reden is om iets nieuws te maken, looploop!

 

 

Waar hang jij de vlag voor uit?

Afgelopen vrijdag was de eerste Kommaarop LIVE en het was een zeer geslaagde bijeenkomst! Hoewel het altijd heel leuk is om ieders bijdrage te lezen bij elke kommaarop is het toch nog leuker of juist extra leuk om elkaar eens offline te spreken! Onder genot van een borrel en een bitterbal en olijven in een gek potje bespraken we uiteenlopende dingen, bovenal ging het over allerlei leuke initiatieven en wat eenieder zo online aan elkaar had en van elkaar leerde. Dat laatste vond ik (Agnes) echt verrassend en hoewel we elkaar weinig of nooit eerder zo offline spraken wisten we aardig wat van elkaar.

Naar aanleiding van een interessant verhaal wat Linda vertelde over hoe zij ooit eens van de toren schreeuwde (voor een tv-programma) waar zij de vlag voor uit zou hangen, waar ze de noodklok voor zou luiden en wat ze van de toren zou willen schreeuwen. Ja wat zou je dan roepen was al snel de vraag. Een leuke vraag voor een volgende kommaarop vonden we.

CqzmJpnWYAAiQoC

beeld: Linda Commandeur

Wat zou je van de toren willen schreeuwen, waar hang jij de vlag voor uit en waar luid je de noodklok voor?

We zijn benieuwd naar jouw antwoord!

Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 2 september een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Hieronder staan vrijdag 2 september 2016 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die
tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

 

Tessa:

Man, wat zou ik het fijn vinden als er iets meer onderzoek wordt gedaan. Als we met z’n allen iets minder snel oordelen terwijl je eigenlijk nog maar weinig feiten weet. 
Heftige, soms boze, andere keer angstige uitlatingen als reactie op nieuwsberichten. Op uitspraken. Gevoed door je eigen emotie. 
Oordelen, op basis van wat je denkt te weten.

Daar luid ik de noodklok voor. Laten we proberen allemaal wat meer context proberen te vinden. Laten we vragen stellen. Op onderzoek gaan. 
Met wat meer kennis zou je misschien wel hele andere dingen willen roepen. En als dat niet het geval is heb je in ieder geval sterke argumenten voor een inhoudelijk gesprek.

Om daardoor ook zo veel mooiere gesprekken te hebben. Samen. Want samen kan er zo veel. Hoef je ineens niet meer te wachten op stappen die ergens ver boven jou genomen moeten worden.
Afgelopen week was voor mij precies de week waarin dat samen sterk goed duidelijk werd.
 Zo wordt onze nieuwe werkplek ‘de Garage’ steeds meer hoe we het voor ons zien en worden er steeds meer mensen betrokken. De grote basis is doen wat we zelf graag willen doen en maken waar we zelf behoefte aan hebben.
Enschede mooier maken, zoals we dat al even doen als Upperside collectief. 
Donderdag was het feest. Met the Upperside (en ja Ivo, jij vindt dat we het samen doen en dat klopt maar zonder jou was het lang niet zo mooi geweest) kregen we de Haverstraatpassage van een half leegstaande winkelstraat naar een volle gezellige straat. Niets grote ketens, lokale mensen met liefde voor wat ze doen. Of dat nu met muziek, de lekkerste broodjes, kapsels, woon accessoires of skaten te maken heeft. Mooi man, dat samen.
En dan, dit weekend, Zuider Festival bij “an occupied car repair shop for DIY anticulture!”, the Loch. Zo veel creativiteit, zo veel gastvrijheid. Kom, doe mee, het is gratis, neem gerust je eigen drankjes mee. 
Een weekend vol muziek, mooie mensen, schieten met maisknallers en paintball balletjes, hobbelen op een mega eenhoorn, op een houten pad door het oerwoud wandelen onder de lichtgevende ballonnen. Of de kop van Jut meppen in de hoop dat je hard genoeg mepte zodat je biertje er bovenaan uit komt vliegen. Lekker botsen in de zelfgemaakte botsauto’s die zo hard gaan als je zelf je benen kunt bewegen.
Een paradijs, door een heleboel mensen met bakken creativiteit gebouwd met ‘overbodige spullen’.

Puur en alleen omdat er de wil is om het te doen, te maken, samen te werken en zelf mooie dingen te realiseren.
Dat samen, daar hang ik een heleboel vlaggen voor uit.

En voor het schreeuwen van de toren schakel ik Candace even in, die kan dat immers veel beter. (Later, als ik groot ben word ik Candace.)

Voor wie het niet aan kan horen maar wel nieuwsgierig is, hier, de tekst.

IMG_1078

Agnes:


Mijn eerste reactie toen ik nadacht over wat ik van de toren zou willen schreeuwen was ‘houd je kop en wees eens een tijdje stil’. Misschien denk je nu ‘nou die heeft zeker een kort lontje’ Nee hoor, helemaal niet, ik ben eerder iemand die niet altijd een mening over iets heeft of eerst eens het een en ander wil bedenken voordat ik mijn mond opendoe.

Dat is waarschijnlijk ook waar de wrijving zit, ik vind namelijk dat het allemaal zo extreem is tegenwoordig, je wordt geacht een kant te kiezen, voor of tegen en daarmee de discussie in te gaan. Het gaat over ‘elkaar de ruimte geven’. Geen ruimte laten voor de ander, daar zou ik de noodklok voor willen luiden. Bij voorkeur in Utrecht, waar iedereen gehaast en gevaarlijk elkaar de past afsnijdt en als je niet uitkijkt krijg je de volle laag. Phoe, ik word er weleens verdrietig van, moet het nu allemaal zo?

Je kunt ook open een gesprek in gaan en eens te luisteren naar wat de ander te zeggen heeft zonder meteen met je oordeel klaar te staan. Daar zou ik dan ook graag de vlag voor willen uithangen. Of misschien wel mooier, een vlag doorgeven, wie de vlag heeft mag praten terwijl de anderen luisteren. Zo ook in het verkeer, wie groen heeft mag gaan, wie rood heeft die wacht even, op de ander, geeft iemand de ruimte om veilig over te steken of te passeren en een glimlach of een vriendelijk gebaar, het kost niks he. <– gratis tip.

Wat maakt dat jij als zzp’er altijd maar weer onverschrokken doorgaat?

Ben jij ook al een tijdje zelfstandig ondernemer? Wij #kommaarop’ers zijn in ieder geval al aardig wat jaartjes aan het zzp’en. Als je het nieuws en de media een beetje volgt, dan lijkt het soms alsof dat de toekomst voor iederéén zal worden.

De realiteit is dat de meeste mensen nog steeds het liefst de relatieve zekerheid van een vaste baan willen hebben. Ja, óók jonge mensen. Je weet zeker dat je (door)betaalt krijgt als het druk is, als het rustig is, als je vakantie hebt…

ZZP moet all the way

In loondienst hoef je niet álles zelf te regelen. Zzp’en houdt echt veel meer in dan ‘alle vrijheid hebben’. Van onder de aandacht komen t/m offertes maken en opvolgen, van de opdrachten uitvoeren t/m zorgen dat je daadwerkelijk betaalt krijgt…

Alle verantwoordelijkheden en onzekerheden liggen op jouw bordje. Eet smakelijk! 😉 Nou, wat ons betreft verorbert dat inderdaad lekker weg. 😀 Wij zouden niet anders willen. Wat niet betekent dat we er altijd 110% zin in hebben.

Maar zin of niet, er is een soort van herkenbare rode draad die door je ondernemersleven gaat. Datgene waardoor wij ons laten leiden, in goede en in slechte tijden. En daar gaat de #kommaarop uitdaging van de maand augustus over.

Waardoor laat jij je leiden in je ondernemersleven?

Wat zijn de dingen die jou bij de ondernemerslurven grijpen? Waardoor ga jij altijd maar weer onverschrokken door? Wat maakt jou onzeker en ben je liever kwijt dan rijk? Want zowel positieve als negatieve dingen kunnen leidend zijn.

Hoe word je beïnvloed door wat je ziet en leest over ondernemerschap? Wat valt je op als je kijkt naar de dienstverlening die op zzp’ers gericht is? Wat is de invloed van online en ‘het goede ondernemersleven’ dat aldaar tentoongespreid wordt?

Laat weten hoe jij het ziet en wat je ervan vindt!

Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 5 augustus een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Hieronder staan vrijdag 5 augustus 2016 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die
tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

Agnes:

Januari 2013, nog jong en onbevangen. Al dacht ik toen dat ik al best wat ervaring had. Dat had ik ook maar echt fulltime zelfstandig zijn dat was nieuwe ervaring voor me, ik ging enthousiast op weg. Drieënhalf jaar later kan ik zeggen dat ik een aardige tocht heb gemaakt.  Zo’n tocht maakt wie ik nu ben en waar ik sta. Toen in 2013 luisterde ik nog braaf naar iedereens adviezen en ging ik onverschrokken door. Ik deed nog een opleiding en ook van het ondernemersleven leerde ik elke dag genoeg nieuwe dingen om op te concentreren. Een soort houvast die steeds nieuwe energie en een drive om door te gaan gaf.
eekhoornopfiets
Nu, in 2016 ben ik op een andere plek, in een andere fase. Enerzijds nog druk met richting bepalen, anderzijds een stuk steviger in het zadel dan in 2013. Het is een fase waarin ik dichter bij mezelf kom. Ik hoor en versta steeds beter mijn innerlijke drive. Wanneer hij het hardst ronkt of waar hij op reageert en wat dat betekent. Ik kijk nog steeds wel naar andermans tactieken maar probeer niet meer krampachtig precies zo te doen. Ik zie het meer als voorbeeld en hoor dan mijn drive hard ronken en zeggen ‘zoiets maar dan anders, bekijk wat de mogelijkheden voor jou zijn’.
motorblok

Die drive is de motor maar met alleen die motor kom ik er niet en als de motor overwoekerd wordt met allerlei andere zaken zoals zorgen dat je een dak boven je hoofd houdt en dat alles het blijft doen dan kost dat aardig wat.

Wat kost dat dan, Agnes?

Het kost energie, het glipt zo maar weg naar dingen waar je je het liefst geen zorgen over wilt maken. Energie die je eigenlijk wilt besteden aan creatieve projecten. Ik leerde al vroeg van mijn ouders hoe belangrijk gezondheid is. Met een erfelijke spierziekte in de familie en een moeder met kanker zag ik hoe waardevol het hebben van energie is en dat het niet altijd meevalt om daarop in te moeten leveren, niet (meer) of niet altijd de dingen kunnen doen die je graag zou willen doen. Nu ik zelf volwassen ben en samenleef met mijn lief die ook zelfstandige is, zie en weet ik ook hoe belangrijk geestelijke gezondheid is. Ik weet dat het niet altijd mogelijk is om onverschrokken door te gaan, zeker niet op de lange termijn, als het bijvoorbeeld niet goed zit met die motor of met iets anders. In die zin vormen we regelmatig elkaars spiegel. We leren door uit te proberen, te zoeken naar alternatieven of door bij te schaven of radicaal met iets te stoppen en iets heel anders te gaan doen. Leren door te doen en daar laat ik me door leiden en door te luisteren naar die innerlijke drive. Ik leer ook door te proberen te luisteren naar een ander zonder oordeel, niet om tot een oplossing te komen maar om de ruimte te geven aan een ander. Ruimte geeft rust, hoe klein soms ook en die rust is weer nodig om de drive te kunnen horen en verstaan.

motor_eekhoorn
Tessa:
Terwijl ik in het donker door de rustige straten rijd kijk ik met medelijden naar de ramen waarachter al licht brandt. Wat zouden die mensen gaan doen? Moeten ze werken? Opstaan op één van de stilste momenten van de zondag. Om zich vervolgens richting werk te slepen, jaloers kijkend naar de laatste slingerende feestvierders die de weg naar huis zoeken?

Na een avond muziek fotograferen en ouwehoeren met fijne mensen rijd ik met veel te veel energie naar huis. Toch is de gedachte alleen al genoeg. Genoeg om een weeïge misselijkheid op te roepen. Om de zware vermoeidheid te voelen die het opstaan, lopen en zelfs het gas intrappen een opgave maakt. 

Zo af en toe komt het ineens weer op. Dat gevoel dat alles in mij schreeuwt het niet te willen. Inclusief bijbehorende lichamelijke ellende. 
Dan treft het me onverwachts. Door een plek waar ik langs kom, een geur die me terug plaatst in de tijd of door factoren die me besluipen en ineens toeslaan.
Andere momenten sluimert het op de achtergrond. Als ik me in situaties begeef die me terug doen denken. Of wanneer een vriendin over haar werk vertelt en het voelt alsof ik het ben die het vertelt.

Dit alles wordt gevolgd door een lyrisch ‘NOOOOOOIT MEEEER!!!!!’ gevoel terwijl de vlinders door mijn hoofd en buik vliegen.

Nooit meer werk waar ik met lood in mijn schoenen en kotsneigingen naartoe ga. Nooit meer werk dat me sloopt. Nooit meer werk waardoor migraine en ik trouwe bondgenoten worden.

Naast doen waar ik echt heel blij van word was dit de eerste hele grote drijfveer. Dé ultieme reden waardoor ik onverschrokken doorging. Noemenswaardige ervaring had ik niet. Juichende mensen om me heen nauwelijks. Als een op hol geslagen bulldozer baande ik me een weg door alle goedbedoelde adviezen. Een kanonskogel door alle waarschuwingen.

Fuck-the-american-dream
Toegegeven, dat ging vrij makkelijk, verlost van de zware last. Het voelde alsof ik zweefde want ondanks dat ik mezelf een grote verantwoordelijkheid had opgelegd, ik was verlost van hele andere verantwoordelijkheden.

 Onverschrokken, als een dolle aan de slag. Lachend om alle waarschuwingen, angsten en adviezen van de mensen om mij heen. Groot plezier in dat wat ik aan het doen was. Ook als het (heel vaak) mis ging of geen succes was. 

Vastberaden, nooit meer. Nooit meer terug naar dát waardoor ik nog niet eens half degene was die ik bleek te zijn.
Nooit meer. Nooit meer terug.

Dik vijf jaar later is dit niet meer mijn belangrijkste en enige drijfveer. Verschillende zijn er bij gekomen. Sommigen ook weer verdwenen. Anderen zijn er af en toe als een grote broer met eeuwig vertrouwen.
Met mijn eigen ontwikkeling veranderen mijn drijfveren. Ook ben ik niet meer altijd zo onverschrokken. De keuzes die gemaakt moeten worden voelen vaak ingrijpender. Ze komen met een bepaalde druk.
Neem ik afscheid van die grote opdrachtgever omdat het niet meer past? Ga ik echt tekenen om me voor een bepaalde tijd vast te leggen aan een nieuwe (hele gave, maar toch) werkplek?

Wat mij echt drijft is dat ik er heel erg van hou om eigen baas te zijn. Zelf bepalen op welke manier ik wil werken. Waar ik wil werken, met wie en onder welke voorwaarden. Mijn eigen lijn bepalen, doen wat goed voelt voor mij, waar ik blij van word. Maar ook werken wanneer ik dat wil, de ene week als een dolle. De ander week kalm àn. Mijn eigen ritme volgen zodat ik zo productief mogelijk ben en mijn energie optimaal gebruik.

De mogelijkheid hebben om te werken aan dat wat ik echt belangrijk vind maakt me ultiem gelukkig. Mijn eigen idealen van duurzaamheid, eerlijke productie, minder verspillen. Lokaal consumeren en daardoor lokaal sterk zijn spelen daar in mee. Net als mijn liefde voor ambachten. Voor mensen die hun idealen najagen.
Zolang het past in de Tessa-ideologie maak ik (voor mijzelf) de wereld een stukje mooier, beter en fijner.
 Ontmoet ik de tofste mensen, maken we samen de mooiste dingen en werken we samen aan dat waar we in geloven. Samen zijn we supersterk.

Natuurlijk zijn er momenten dat het allemaal maar lastig gaat. Wanneer ik een moeilijk beslissing eigenlijk gewoon niet wil nemen. Tijden dat ik onzeker ben of ik het allemaal wel goed doe. 
Zijn er periodes dat ik niet zo fit ben of ik door niet werk gerelateerde dingen maar weinig energie heb om zaken aan te pakken.

En dan?

Dan stel ik me voor dat ik op zondagochtend door de stille straten rij. Wanhopig zoekend naar mensen die ook, net als ik, al uit bed zijn om hun rotwerk te doen.
En dan. Dan komen daar ineens die vlinders met een grote berg onverschrokkenheid. Want dat nooit. Maar dan ook nooit. Écht nooit meer.

Lees hier hoe onverschrokken Sonja van Vuren is.
In de reacties hieronder vind je alle bijdragen van de andere deelnemers!

Diepe indrukken en hun effecten.

‘Jaaaaa, natuurlijk!!’
Je kent het wel, dat inzicht dat ineens opduikt wanneer je iets leest, ziet, hoort. Je vraagt je af waarom je het niet zelf bedacht hebt, niet eerder gevonden hebt. Het is zo kloppend dat alles op z’n plek valt.

Schier004
Kortom, welk(e) boek, film, docu, blog, …, …, heeft veel indruk gemaakt en welk effect had dit?

Deel jij jouw inspiratie?

Knip, plak, teken, film, fotografeer en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 3 juni een linkje naar jouw blog als reactie. Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Tessa:
SORRY VOOR DE HERRIE!
Na alle documentaires die ik gekeken heb, nog veel meer films die ik zag of de grote hoeveelheden boeken die ik las had ik daar vrij makkelijk wat uit kunnen kiezen.

Victoria bijvoorbeeld, de film die ik pasgeleden zag. Die diepe indruk maakte doordat het in 1 shot gefilmd was waardoor ik het gevoel had er zelf bij te zijn. Die me direct na liet denken over hoe ik dit beklemmende ‘bij zijn’ gevoel in mijn fotografie kan gebruiken.

Of misschien 1971
Omdat ik veel bewondering heb voor het lef van deze mensen. Die enorme risico’s nemen om gevoelige informatie naar buiten te krijgen. Deze mensen laten me nadenken over hoe ik me meer kan inzetten voor mijn idealen.

Of mijn meest gelezen boek, Christiane F. Waardoor ik toch al snel wist dat ik geen harddrugs (oké, alcohol daargelaten) wilde gebruiken. Waardoor ik misschien zelfs vrienden die het wel gebruikten een beetje wilde bekeren (sorry daarvoor).

Maar boven dat alles staat muziek. En daar dan weer hoog bovenaan staat hardcore, niet alleen de muziek, de hele scene.

FirstBlood024
Sorry voor de herrie die ik op social media met jullie blijf delen. Ik weet dat de meesten van jullie het verschrikkelijk vinden en er toch soms op klikken.

Zo gek vind ik dat niet, vanaf cd vond ik het in eerste instantie ook maar kut. Gelukkig lokte mijn nieuwsgierigheid me naar naar mijn eerste show. En daar, in die herrie, tussen die wilde rauzende mensen. Daar voelde ik me thuis zoals ik me niet eerder in een groep thuis gevoeld had.
 Het gezamenlijke feestje van band, meer bands en het publiek. De lompe gitaren, het fijne ritme. De groove in de muziek waar ik wel op moest bewegen. Het agressieve en tegelijkertijd zorgzame in de pit. 
Het gevoel er samen te zijn terwijl ik bijna niemand kende. Maar vooral, het grote plezier van en in muziek dat overal voelbaar was.

Sorry voor de herrie op alle feestjes waar ik (soms) mijn best doe om het niet op te zetten. Uiteindelijk kan ik het nooit laten. Want na jullie softe gejengel, jullie hippe house of zelfs jullie vette maar vrij rustige gitaren moét ik gewoon even rauzen. 
Gelukkig voor jullie duren de liedjes heel kort (gelukkig voor mij hebben jullie soms niet door dat het 3e liedje begonnen is).

De onophoudelijke energie in de muziek, op het podium, in de pit. Muziek als uitlaatklep van alle emoties en boosheid. Over het kapitalisme, de ongelijkheid, corrupte systemen, de vervuiling en vernietiging van de aarde, het fascisme. De behoefte een geluid te laten horen over onrechtvaardigheid.

Een energie die voortkomt uit boosheid én uit het daadwerkelijk doen van wat je te gek vindt. Zonder je druk te maken over wat anderen er van vinden. Hoe er door de buitenwereld tegenaan gekeken wordt. Leven en doen wat bij je past, omdat het kan. Niet omdat je er bakken met geld mee verdient maar omdat het je gelukkig maakt.

WOJ004
Sorry voor de herrie die voor mij is als therapie.
Die me blij maakt als ik een pesthumeur heb. Die me kalm maakt als ik me druk maak om ongelijkheid. Die me rustig maakt als ik verdrietig ben om onrechtvaardigheid. Die me vrolijk en strijdvaardig maakt als ik me machteloos voel over zaken waar ik nauwelijks invloed op kan hebben.
Die me een extra dansje laat doen als ik toch al blij ben. Die mijn lach nog net een stukje breder maakt. Die me energie voor een week geeft na een dag of avond in de pit. Die me mijn energie laat kwijt raken als ik er te veel van heb. Die me energie geeft als ik er te weinig van heb.

Geen sorry voor de herrie en mijn eeuwige ode er aan.

Want potver, als er iets is geweest dat zijn effect op mij gehad heeft is het deze scene.
Die me bakken met fijne en dierbare mensen heeft gegeven. Waar niets vreemds is aan de vreemde vogels. Waar het niet gek is dat je geraakt wordt door van alles en nog wat. Waar het niet uit maakt hoe je er uit ziet, wat je doet, wie je bent, waar je vandaan komt.
Waar vooral telt dat je geen verschillen zoekt en respectvol bent.

Want daar, daar was ik ineens niet die dwarsligger die altijd wat anders vond. Was ik niet degene die een grote mond had als er in mijn ogen iets onrechtvaardig was. 
Daar kreeg ik nog net een zetje extra om te gaan voor datgene wat me echt blij maakt. Kreeg ik nog net wat meer vertrouwen om me nog minder druk te maken om wat anderen denken of vinden. Om vooral heel erg trouw te blijven aan mezelf.

Daar waar ik een boel gelijkgestemden vind maar waar ook zo veel verschillen zijn. Daar, waar die verschillen geen ene reet uitmaken. Daar waar ik me altijd thuis voel.

Summerbreeze-2014-003

Agnes:

_S4A5242

Als ik echt goed oplet dan kom ik elke dag zoveel inspiratie tegen. Inspiratie en ideeën voor het leven. Deze week ruimde ik het bakje met allerlei verzamelde boekjes en papiertjes op mijn bureau op en kwam daar een paar boekjes tegen waarin ik wat op mijn pad gekomen inspiratie had geschreven. Goh dacht ik, het lijkt wel of ik toen wijzer was dan nu.. Nog langer geleden dacht ik datzelfde over de blogs van een aantal jaren geleden, ‘jeetje hoe is dat uit mij gekomen? Ik zou het nu niet meer zo kunnen schrijven..’ Ik dacht er wat langer over na en kwam tot de conclusie dat de vorm is veranderd. Ik schrijf nu niet zo vaak meer dingen op maar ik teken ze of ik maak er een getekende quote van. Minder poëtisch maar meer to the point, het poëtische is misschien wel in het tekenen gaan zitten.

13307476_10206447181838964_9007149575054281686_n

Nu de vraag, welke artikelen schrijvers, films of blogs hebben nu écht indruk gemaakt? Lastig om één ding te noemen maar wat als eerste in me op kwam was Eckardt Tolle. Ooit had ik zijn boek ‘De kracht van het nu’ aangeschaft maar er gebeurde hetzelfde als bij ‘de kracht van kwetsbaarheid’, ik kon er nog niet aan beginnen, het pakte me nog niet. Ik liet het een paar jaar liggen en ik meen, na het doen van een stilteretraite van een week begon ik er in te lezen. Het viel allemaal op z’n plek, want ik wist waar hij het over had, ik had het ervaren.

Wat me zo aanspreekt is dat hij terug gaat naar een basis, een kern. De ruimte om in het nu te kunnen zijn, bewust te zijn. Iets wat stilte met me deed tijdens de retraite, de ruimte (leren) nemen om terug te gaan naar binnen, naar je kern. Blijkbaar moet ik eerst proberen en doen en daarna lezen. Niet dat het allemaal zo makkelijk ging hoor, allerlei gedachten kwamen voorbij maar het opmerken ervan was al iets.

Het boek wat ik daarna van hem las was ‘De nieuwe aarde’, een boek wat wederom over die kern, het bewustzijn gaat maar dan uitgesplitst in alles wat je in het leven hier op aarde tegenkomt dus in bijvoorbeeld relaties in alle vormen en over pijn en lijden. Eigenlijk gaat het allemaal over het ontwaken van bewustwording, in jezelf en op aarde. Hoe word je zelf bewust van alles wat jij wel en niet bent en hoe zie je dat in een ander?

Het is een tijd geleden dat ik erin gelezen heb, af en toe pak ik het eens, als ik vastloop in iets, in mijn denken of doen. Zo ook met de geschreven notities, af en toe eens terugkijken kan soms verfrissend zijn, even weer herhalen als een mantra. Soms denk ik ook ‘dat was toen, die les ik klaar’ en soms heb ik helemaal geen zin erover te lezen en wil ik gewoon doen, spelen, krassen, zingen, uitdagen en experimenteren en dan zie ik wel wat het met me doet. Al met al is doen eigenlijk wat écht het meeste indruk maakt.

 

 

Lees hier ook over de indrukken en hun effecten van Sonja van Vuren.
In de reacties hieronder vind je alle bijdragen van de andere deelnemers!

1 maand en 1 uitdaging – heb je gedaan wat je wilde doen?

1 maand en 1 uitdaging – waar kies jij voor? was de april kommaarop uitdaging. Voor mei dus geen nieuwe uitdaging, maar antwoord op de vraag:

Heb je gedaan wat je wilde doen?

1 maand en 1 uitdaging - heb je gedaan wat je wilde doen?

Van Carolijn Roelofs hebben we een paar vlogs voorbij zien komen, dus wij hebben zo’n vermoeden wat haar antwoord zal zijn. Ons is ook al onder ogen gekomen dat Arnold’s uitdaging onderhand té goed gaat.

Maar hoe zit het met de andere kommaarop-deelnemers van de vorige keer? En hoe is het jou vergaan? Of heb jij voor deze maand een (nieuwe) uitdaging in de planning staan? Wij willen er alles over weten!

Knip, plak, teken, film, fotografeer en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 6 mei een linkje naar jouw blog als reactie. Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.


Agnes:

Het boek, de kracht van kwetsbaarheid lezen, dat was mijn uitdaging. Leuk een uitdaging, ik hou er wel van en een boek lezen in een maand tijd dat is geen onmogelijk doel, moet makkelijk lukken! Toch, Agnes?

Mooi niet dus. ‘Loser. Lukt het niet eens om je doel te behalen, terwijl alle andere deelnemers druk bezig zijn om hun doel te behalen lees jij je boek gewoon niet uit, lekker ben jij..’

Zo gaat het vaak in mijn hoofd, als ik iets beloof zal ik het doen ook maar zodra het niet zo goed lukt dan voel ik me meteen schuldig. Maar je hele leven je constant schuldig voelen, vaak eigenlijk voornamelijk tegenover jezelf is ook niet wat. Belangrijker of nee, interessanter is, om jullie een inkijkje te geven in het proces, waarom het niet gelukt is.

Ik heb het boek dan wel niet uitgelezen maar ben wel halverwege gekomen. Zoals ik al schreef in een eerder blog erover, voelde ik wat weerstand bij het boek, wat niet gek is want het onderwerp raakt mezelf. Goed dacht ik, dat geeft niet, ga maar gewoon lezen en kijk wat het met je doet. Interessante onderwerpen kwamen er voorbij. Twee mooie ontdekkingen:

‘…dat iemand van mij zou kunnen houden ondanks mijn kwetsbaarheid’ Dat is wat we vaak denken maar in werkelijk blijkt vaak dat iemand van je houdt vanwege je kwetsbaarheid. Een klein maar werelds verschil!

Daarna kwam er een hoofdstuk over schaamte. Ik moet constateren dat er echt wel een verschil is tussen Amerika en Europa, althans de rolmodellen man-vrouw lijken daar nog veel meer een rol te spelen dan hier. Bijvoorbeeld een verhaal over een man die elke dag deed alsof hij naar z’n werk ging omdat hij zich schaamde over het feit dat hij wegbezuinigd was bij z’n werkgever. Dat vond ik wel een schokkend iets, het leek me dat zoiets hier wat hier in Europa anders is. Ik kan me ook vergissen, het gaat tenslotte over schaamte, iets wat mensen vaak voor zich houden.

Interessant vond ik ook de verschillen in schaamte, vaak ontstaan vanuit een bepaalde rol, tussen mannen en vrouwen. Iets waar ik tot nu toe niet zo over nadacht, het maakt me bewuster van het feit dat het voor iedereen weer anders is.

Waarom lees ik dan niet vaker als het best interessant is? Het boek bevat heel veel voorbeelden, dat is fijn, dat geeft inzicht maar ik vind het wat veel. Helemaal nu ik merk dat je als ik goed oplet in het leven, ik spiegels ontdek. Wat vertelt de ander over mij? Soms best lastig maar als eenmaal het puzzelstukje valt heel handig. Eigen voorbeelden raken meer dan talloze in een boek.

Tot slot beken ik dat ik als het gaat om ‘uitdagingen’ een beetje een dubbele agenda had, althans dat ontstond zo. Ik begon met hardlopen (om mee te kunnen doen aan een event). Ik was benieuwd of ik dat zou kunnen, ik had weleens een poging gedaan maar nooit met een schema of wat dan ook (toen bestonden er nog geen telefoons met apps, zo lang geleden). Van te voren wist ik dat ‘te fanatiek beginnen’ een valkuil zou zijn daarom leek me het handig als ik een schema zou gaan volgen. Zo gezegd zo gedaan en inmiddels staat er 45 gemaakte km op de teller, vind ik het leuk en ga ik dus ook gewoon elke keer. Het neigt een beetje naar het fietsvakantie-gevoel: vroeg op (want lekker rustig), buiten zijn en de voldoening van de inspanning. Vooral vroeg op en buiten zijn met de vogels, konijnen en de stilte.

image

Tessa:

“Ooh leuk! Ik zou met je moeder en Jan nog naar tante Jo gaan maar als zij nog niet kunnen dan kun jij gewoon met me mee!”

Terwijl ik met oma door het buitengebied in de Achterhoek reed vertelde ik haar over mijn plan. Naast dat ze het heel leuk vond zag ze ook de voordelen. Win win win.

En dat is het ook. Extra tijd met oma, zonder me schuldig te voelen omdat ik eigenlijk moet werken.
We bezoeken de plekken waar oma zo gek op is maar nu nooit meer komt. Vroeger maakte ze met opa kilometerslange fietstochten en de herinneringen vertelt ze tijdens deze ritjes.
Naast dat we daar beide heel blij van worden werkt het ook heel ontspannend. Alle nuchtere inzichten en wijze lessen neem ik gretig aan.

Tot zo ver het succes van deze uitdaging. De win win win is een stuk korter dan het zou kunnen zijn. Of dan ik zou willen in ieder geval.

Zoals ik al schreef voel ik me kwetsbaar wanneer ik oma fotografeer. Maar ik ontdekte dat het nog sterker is wanneer ik de foto’s achteraf terug kijk. De ontevredenheid blijft naar boven borrelen. Terwijl ik bezig ben met de serie of gewoon, op willekeurige momenten tussendoor.

Dat maakt dan in ieder geval dat ik er deze maand goed mee bezig ben geweest. Niet met de daadwerkelijke foto’s maar wel met het proces waar ik mezelf in gegooid heb.
Hoewel ik normaal grotendeels fotografeer op gevoel denk ik nu ineens te veel na. Bij elke foto die ik wil maken.. Dat moet toch af te leren zijn.
Verder ligt mijn lat heel hoog, de emotionele waarde maakt dat ik extra kritisch ben. Dat ik achteraf kleine dingen zou willen regisseren. Wat natuurlijk onmogelijk is en ook niet past in de manier hoe ik graag werk.
Maar bovenal weet ik gewoon nog niet precies wat de vorm zou moeten zijn. Ik kan geen keuzes maken en doe daardoor van alles tegelijk en door elkaar heen. Met een chaotische verzameling als resultaat.

Hoogstwaarschijnlijk ben ik lang niet de enige die hiermee heeft geworsteld. Hoe ging jij hiermee om? Wat was er nodig om grotendeels tevreden te zijn tijdens het proces? Dat kan mij vast weer verder helpen want de maand is dan wel voorbij. Mijn project begint pas. Een mooi proces waar ik lekker met mezelf kan worstelen om de ‘win win win’ in ‘win win win win win’ te veranderen.

Oma001

Lees hier ook over de maand van Sonja van Vuren.
In de reacties hieronder vind je alle bijdragen van de andere deelnemers!