Dit is de allerlaatste #kommaarop, dus vragen wij ons af: Wat was er leuk en leerzaam aan?

De laatste #kommaarop was van 7 april 2017 en ging over het verschil tussen wat we willen en wat we feitelijk doen. Daarna werd het even stil op deze website. En deze oktober editie zal de allerlaatste #kommaarop zijn. Hoezo? Dat zit zo…

Lees verder

Advertenties

Wat wil ik? Wat doe ik?

Komt dat overeen?

Schermafbeelding 2017-04-06 om 11.28.26

‘………..’

Schermafbeelding 2017-04-06 om 11.31.16

Daarmee hadden we deze maand weer een kommaarop gevonden.
Dat het een fijne stok achter de deur is omdat we dan weer gaan bloggen verklapt misschien al iets.
Net als dat de uitdaging een dag van te voren online staat in plaats van direct de eerste van april.

Hoe dit precies allemaal gaat en wat iedereen er van vindt kun je hier morgen al lezen. We willen immers echt graag bloggen!

Doe je mee?
Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 7 april een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop of onze eerdere blogs.

Hieronder staan vrijdag 7 april 2017 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

Kommaarop!

Agnes

Wat wil ik en wat doe ik? Deze vragen waaien met enige regelmaat door mijn hoofd en de antwoorden erop zijn altijd in beweging. Het werk wat ik doe is vrij breed, misschien dat ik me daardoor extra bewust ben van ‘willen’ en ‘doen’.

De ene klus geeft me vrijheid om in de rest van de tijd te doen waar echt mijn hart ligt.
‘maar je moet toch altijd doen waar je hart ligt?!’ Tuurlijk is dat een goede basis maar ik kom ook tot de conclusie dat er verschil zit in het doen van creatief werk en wat minder creatief werk. Dat verschil, die afwisseling werkt voor mij goed, ik vind het prettig om die afwisseling te hebben. Creatief werk vergt focus en een soort van bevlogenheid. Soms moet je wat forceren om in die flow terecht te komen, soms lukt dat niet, blijf ik worstelen, soms lukt het zomaar een hele week achterelkaar. In het mindere creatieve werk merk ik dat ik het fijn vind om gewoon even lekker keihard te werken, meters te maken. Het gevoel van ‘hard werken’ is er sneller met dit werk maar ik kan het niet fulltime en jaren achter elkaar.

Daarnaast is er een verschil in wat je oplevert in product en het type tevreden- en of blijheid van de klant. Van creatief werk (als ik iets maak wat ze wensen) worden klanten vooral blij en enthousiast. Bij het mindere creatieve werk waarderen ze mijn inzet, het gedane werk en zijn ze vooral blij met het meedenken, snel oppakken en oplossen van dingen.

Soms als ik teveel van het minder creatieve werk doe dan smacht ik naar het tekenen en er ploppen dan ook vaak veel nieuwe ideeën op. Ook de drang naar ‘ik wil alleen maar illustratie-werk doen’ wordt dan groter. Als de balans goed is dan denk ik ‘hm ik weet eigenlijk niet zo zeker of ik alleen maar zou willen tekenen, een combinatie is prima zo’. Kostte een paar jaar om uit te vinden voor mezelf  en vooral ook te accepteren dat het prima was dat ik deze combinatie prettig vind.

Losjes bewegen

Constant is er beweging tussen doen en willen. Met alleen willen kom je er niet, je zult dingen moeten uitproberen, doen om uit te vinden of je het wilt of niet. Ik ben voor enige flexibiliteit en losjes bewegen. Beetje zoals ik met (het leren) autorijden afgelopen tijd heb ervaren, sturen met alleen maar (wils)kracht dan wordt het ‘em niet, daar krijg je kramp van in je spieren en je komt met horten en stoten vooruit. Met het stuur losjes in je hand kun je veel sneller aanpassen en meesturen en verloopt alles een stuk vloeiender. En, brengt het meer plezier, bevalt het je niet? Dan rijd je een stukje verder.

 

Tessa:

Heel optimistisch riep ik vrijdag in de middag dat mijn #kommaarop al klaar was. Na mijn laatste shoot zou ik’m wel even online zetten.
Maar toen ik terug kwam was de altijd legendarische vrijdagmiddagborrel bij de Garage al begonnen. Dus deed ik lekker wat ik op dat moment wilde. Een biertje drinken in plaats van nog achter de laptop schuiven.

Wil ik dit echt? Zo ja, op welke manier? Ik vraag het me regelmatig af. Heb mezelf aangeleerd eerst na te denken voor ik in al mijn enthousiasme al roep dat ik iets wel wil doen. 
Daardoor komt gelukkig wat ik wil en wat ik doe meestal wel overeen.

Toch is het geen stilstaand iets.

Vol overgave kan ik me ergens mee bezighouden maar als het klaar is kan ik ook direct besluiten dit de eerste tijd niet meer te doen.
Er is een balans die ik probeer te houden en die vrij essentieel is voor fijn werken en leven.
Globaal moet het grootste deel van mijn werkzaamheden bestaan uit fotografie. Zeer specifiek ook opdrachten die daadwerkelijk bij me passen.
Daarnaast moet ik tijd over houden om nieuwe dingen te leren, uit te proberen, te experimenteren en andere creatieve dingen te doen. Zoals het maken van animaties en meer tekenen.
Het deel dat overblijft gebruik ik graag om dingen dingen te organiseren. Vooral  vanuit de gedachte dat als je iets wilt je het maar gewoon zelf moet gaan doen. De afgelopen maanden bestonden daardoor voor een groot deel uit het opzetten van de Stadsmakerij (waar je hulp krijgt om jouw (burger) initiatieven van de grond te krijgen en de organisatie Earth Hour Enschede.

De avond dat Earth Hour geweest was en alles weer opgeruimd was was riep ik direct dat april voor het fotograferen is. Fijn, even niet meer organiseren en regelen maar dingen maken.
Dat lukt goed, ik ben bezig met mooie opdrachten, ben aan het experimenteren, mijn nieuwe camera (whoeeejjj Fuji Xt2) volop aan het verder ontdekken en ik heb een aantal eigen werk shoots in de planning staan.
Na een tijd vol organiseren ben ik met veel meer overgave aan het fotograferen. Ik probeer meer nieuwe dingen uit en dat gaat makkelijker. Terug in het fijne creatieve bezig zijn in plaats van het vele plannen, bellen, regelen en overzicht houden.
Mijn focus ligt weer op het maken en creëren. Nu ga ik tussendoor, op ‘loze momenten’ of als ik administratie moet doen dus lekker verder met popjes en enge bomen uitsnijden voor mijn stop-motion experiment.

Schermafbeelding 2017-04-10 om 13.04.39

Er is gewoon heel veel wat ik leuk vind en ik vind het heerlijk om te kunnen kiezen voor die afwisseling. Perfect om ondernemer te zijn en de mogelijkheid te hebben van alles en nog wat te doen.
Om vervolgens na veel georganiseer te zuchten en me weer even volledig te focussen op de fotografie. Tot er weer een idioot plan in mijn hoofd komt of dat een andere idioot mij enthousiast weet te krijgen voor iets tofs.
Zo is het nu half april en is er misschien al wat nieuws wat ik stiekem ook aan het organiseren ben.
Maar nog niet te veel. Eerst heel veel fotograferen.

 

Slechte gewoontes

foto-25-10-15-13-40-49Slechte gewoontes, daar praat je liever niet over toch? Als ondernemer al helemaal niet, het liefst moffel je die snel onder het kleed, hup weg klaar.

Niemand die het ziet. Alleen jij en zo’n stemmetje die steeds maar zegt ‘doe nou niet, stop daar nu eens een keer mee!’
We dagen je uit om één zo’n slechte gewoonte voor een keertje niet onder het tapijt te schuiven en met ons te delen of eentje die je had en waar je al korte metten mee hebt gemaakt. Wij zijn benieuwd naar: HOE heb je dat gedaan, deed het pijn, mis je het, zijn er andere gewoontes voor in de plaats gekomen? Misschien ben je er wel helemaal niet vanaf gekomen, is het hardnekkig, ook dat willen we weten!

Je bent niet alleen, wij tillen ook ons tapijt op en delen onze slechte gewoonte(s)!

Doe je mee?
Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 3 februari een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop of onze eerdere blogs.

Hieronder staan vrijdag 3 februari 2017 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

Tessa:

kommaaropstopmotion

Bijkomen. Peinzen. Uitdenken. Druk maken. Paniekerig worden. Druk maken. Het licht zien. Dansjes doen. Uitzinnige zijn. Springen. Juichen. Rennen. Eindsprint. Nog meer juichen.
Uitgeput neervallen.
Bijkomen. Peinzen. Uitdenken……..

Agnes

Hard werken wil ik, veel werken ook, geen probleem. Toen ik loondienst was zat ik me weleens compleet druk te maken na vijven, liep ik naar beneden, om mijn zorgen te delen met andere collega’s, waren ze al weg. Huh? Hoe kan dat nou, dacht ik dan, het moet toch af, dan ga je toch niet weg? Daar begreep ik niets van maar ik leerde dat dit wel een beetje de standaard was in het kantoorleven waar ik toen in zat.
Goed, hard werken: check. Maar dan. Ik heb inmiddels ook geleerd dat je als zelfstandige met alleen hard werken er niet komt, want er is brood nodig om te leven. Daar begint al een beetje mijn slechte eigenschap door te sijpelen. Ik wil dat niet altijd onder ogen zien, vooral niet als het even niet zo lekker gaat, dan ga ik meestal boos op zoek naar vacatures ‘ik zoek wel een baan’ (alsof dat zo makkelijk is). De wereld is niet altijd zo mooi als in mijn fantasie, de lelijkheid onder ogen zien doet af en toe flink zeer. Tegelijkertijd is die fantasie ook mijn grote kracht.

Om echt heel eerlijk te zijn, vanmiddag nog was er een kleine crisis, ik had bijna al mijn tekeningen verscheurd. Ja, daar waar al mijn liefde in zit en een enorme drive. Altijd heb ik wel een idee, het liefst als het even kan voer ik het uit. Vervolgens publiceer ik het via social media om zo steeds zichtbaarheid en bekendheid te creëren. Maar daarna komt het vaak in een bak, een bak die alleen maar voller en voller wordt.

Vos en de cowboyhond
Onder de grond kruipen is ook niet echt een optie, dat weet ik ook heus wel maar ik zou het graag willen zo nu en dan.

De dingen die ik opdracht doe kan ik vaak niet meteen laten zien dus ik zou eigenlijk een slimmere strategie moeten gebruiken om meer uit mijn eigen werk te halen.
Verkopen, naar uitgevers sturen. Ik doe het (nog) niet, ik stel het uit. Waarom? Je bent er veel tijd aan kwijt, in die tijd kan ik tien nieuwe dingen maken, denk ik dan. Uitgevers en bedrijven mailen is een beetje zelfde verhaal plus dat ik denk, ‘hm het is niet goed genoeg’, ik moet betere dingen maken. Zo kun je jaren en jaren aan je portfolio blijven werken zonder dat het een keer goed genoeg is dus dat is een slechte reden.
Deze week ben ik begonnen met een lijst met bedrijven, bladen en uitgevers en iets te bedenken waarmee ik ze kan verleiden. Jaja ‘Agnes on campaign’. Durven, meer proberen, niet geschoten altijd mis, beetje commerciëler worden. Ja niet mijn favoriete hobby maar het is dan ook geen hobby. Aan de slag.

Wat ga jij anders doen in 2017?

change

 

De laatste kommaarop. Van 2016 dan.
Waar ben jij mee bezig? Nog met het snel afronden van de laatste dingen? Ben je al aan het terugkijken? Of kijk je juist vooruit?
Of je nou aan goede voornemens doet of niet, zo aan het einde van het jaar, tussen alle feestdagen, volprop momenten en borrels zul je vast even stil staan bij wat het afgelopen jaar je bracht. En, misschien nog wel belangrijker, wat je hoopt dat volgend jaar je gaat brengen. Of is het, wat jij jezelf volgend jaar laat brengen?

Kortom, wat ga jij anders doen in 2017?

Als je nog even wat inspiratie nodig hebt: Sabine Wisman tekende er onlangs deze inspirerende blog over, nee geen afgezaagd lijstje maar in heldere lijnen waar ze wel en geen zin in heeft en wat ze minder of juist meer gaat doen.

Doe je ook mee?
Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 2 december een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Hieronder staan vrijdag 2 december 2016 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

 

Agnes:

Dit is mijn ‘roadmap’ voor 2017, geen gedetailleerde routes maar wel gespecificeerde wensen en doelen.

Klik op de afbeelding voor een grotere versie.

roadmap2017

 

Tessa:

Ik doe mijn best om niet te gaan janken als er net iemand in een vrijgekomen plekje schuift. Diep ademhalend begin ik aan mijn vijfde rondje door stampvol Keulen.
De laatste weken waren geschift. Bomvol met hele leuke dingen maar zoals dat bij mij gaat, als ik ergens erg enthousiast over ben schat ik mijn tijd nogal eens te positief in. Het gevolg is dat het voelt alsof ik ren en ren en vervolgens nog harder ren.
Met afsluiter anderhalve dag vol papierwerk omdat de administratie naar de accountant moet is mijn stemming nogal dodelijk.

Nadat alle papieren ingeleverd zijn haal ik de auto van een vriendin op om naar een klein podium te rijden om de matties van Undivided na tweeënhalf jaar eindelijk weer te zien spelen.
Met een boel gitaren CD’s op de bijrijdersstoel ontdek ik dat de auto een hippe MP3 radio heeft. Gniffelend rij ik door ondergaande zon en opkomende mistbanken richting een hardcore show terwijl een schattig liefdesliedje en een Nick of Simon achtige door de boxen klinkt.

Zonder moeite vind ik het podium. En na een uur ook een parkeerplek die ik ook zonder telefoonhulp terug kan vinden. HAH!

Hoewel ik in staat was weer twee uur terug te rijden toen ik geen parkeerplek vond ben ik als ik binnen ben meteen blij dat ik dat niet deed.
Fijne muziek, goede sfeer en een lekker klein podium dat al opgebouwd is.
Terwijl ik in mijn eentje sta te wachten, beetje rondkijkend realiseer ik me waarom ik deze scene ook zo fijn vindt. In een zaal, grotendeels gevuld met mannen kan ik rustig in mijn eentje ergens staan zonder dat er een nare draak even komt kijken wat die vrouw daar alleen doet. Of er misschien mogelijkheden zijn.

Met een volle SD kaart en een grote grijns ga ik om 1.30 uur weer terug naar Enschede. Net buiten het centrum steekt meneer vos arrogant rustig de straat over. “Ooooooohh!! Een vos! Een vos! Ik zag een vos!!!” roep ik heel hard tegen mijzelf, dolgelukkig dat ik eindelijk een vos in het wild heb gezien. Dolgelukkig door een avond rauzen en fijne muziek fotograferen.
Met ondertussen nog meer Undivided in de auto omdat ik een helder inzicht had dat ik gewoon muziek op mijn telefoon aan kan zetten.

Hoewel ik voor mijn kommaarop een stopmotion wilde maken over het boshutje waar we volgend jaar gaan wonen wist ik ineens dat het simpeler was.

In 2017 ga ik meer rauzen. Meer tijd maken om te rauzen. Als er iets is wat me altijd ultiem blij maakt is het dat namelijk wel. Goed zorgen voor de geest met een potje herrie.
En om dat er echt goed in te worden ga ik gewoon volgende week nog twee keer naar dezelfde show. Met dezelfde fijne mensen en dezelfde fijne sfeer.

imgp8948

 

Een investeringsbudget, wat zou je ermee doen?

Wat?! Heeft de bank onze hashtag gejat?! Ik heb de reclame nog niet voorbij zien komen op tv maar ongetwijfeld past het mooi bij het beeld ‘makkelijk een lening krijgen voor uw goede idee’ wat ze naar buiten brengen. Nu hebben wij #kommaaroppers een hoop goede ideeën die we ook prima uit kunnen voeren zonder een lening. Toch is het interessant en leuk om over na te denken, stel dat je zo’n lening of investeringsbudget tot je beschikking hebt, waar zou je dat in investeren als ondernemer?

Zo besloten we dat dit de vraag van komende maand wordt:

Stel je hebt een lening of investeringsbudget tot je beschikking, waar zou je dat in investeren als ondernemer?

Doe je ook mee?
Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 4 november een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Hieronder staan vrijdag 4 november 2016 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die
tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

Agnes:

Een aantal jaren geleden had ik zo’n investeringsbudget, nou ja een kleintje hoor.
Mijn baan liep af en er was een regeling, toen dacht ik, het is nu of nooit, ik ga een fotografie-opleiding doen. Het was niet genoeg om het volledig te bekostigen maar de rest zou ik dan wel zelf betalen en zo geschiedde.

Bij deze kommaarop dacht ik niet meteen hieraan terug, ik ben maar een kleine ondernemer wat heeft die nou te investeren..? In mijn gedachten is zo’n investeringsbudget voor mensen die grootse plannen hebben met hun bedrijf, een goed idee voor iets hebben en dat tot een succes willen maken, start-ups dus eigenlijk.
cookies

Maargoed, toen zette ik deze hele zakelijke gedachten even opzij en gaf ik mijn creatieve brein het woord. Ik ben ook een bedrijf, ik zou niet perse behoefte hebben om uit te breiden en te groeien in mens-capaciteit en dergelijke maar ik kan wel een goed idee hebben. Een goed idee voor een boek of een animatiefilm bijvoorbeeld, een project wat eigenlijk hoofdzakelijk veel tijd kost. Hoewel dit iets lijkt wat je in je eentje doet, gaat hier meer mankracht in zitten dan je denkt. Als je het goed wilt doen en er een succes van wilt maken dan werk je in een team, van redacteurs, uitgevers, een scenarioschrijver, een editor, stemacteurs en of een componist. Dat lijkt mij dan wel ontzettend gaaf.

working

Op Cross Comics (een multimediaal festival met interviews met stripmakers, graphic novel makers, kortom over beeld) luisterde ik naar een interview met een boekschrijver, een scenarioschrijver en een illustrator over hoe zo’n graphic novel (naar aanleiding van een geschreven boek) tot stand kwam. Niet iets wat je in twee maanden doet maar al gauw een aantal jaren over doet. Hoewel ik mezelf een paar jaar geleden hoorde zeggen dat ik meer van korte projecten houd (wat overigens meer gold voor werk wat ik minder leuk vond) zou ik graag een langer verhaal willen verbeelden en willen samenwerken met (scenario)schrijvers. Op het festival kocht ik het boek ‘Mikel’, over een snoepverkoper die besluit bodyguard te worden. Gebaseerd op een autobiografisch verhaal wat zich afspeelt in Baskenland. Een indrukwekkend verhaal, waarbij ik toen ik het uithad nog weer en weer terugbladerde om het allemaal te snappen, want er zitten heel veel ‘dingetjes’ in, waaraan je ziet dat het een hele goed gelukte samenwerking was tussen illustrator en scenarioschrijver. Wat me ook aanspreekt is de stijl van de illustrator, het is soms best wel rauw en ruig maar ook heel vrij, meestal niet netjes in kadertjes maar er is echt gespeeld met de ruimte, compositie, heel afwisselend wat maakt dat je steeds de bladzijde om wilt slaan.

Hoewel ik minder fotografeer en meer illustreer merk ik dat ik wat aan mijn kennis van compositie, verhalen vertellen en beeldbewerking heb. Ik gebruik het op een natuurlijke manier, zonder geforceerd en gefrustreerd na te moeten denken. Voor een prentenboek-verhaal (ik doe een basiscursus prentenboeken illustreren) dacht ik ‘oh ik scan even de relevante schetsen uit mijn schetsboek en print ze uit en leg ze even allemaal bij elkaar, wellicht levert dat ideeën op. Daar werd ik heel blij van, terwijl ik tijdens de opleiding momenten kende dat ik gefrustreerd naar mijn eigen werk keek. Nadat ik die studie afgerond had dacht ik ‘ik ga nooit meer zo’n lange studie doen’. Nu denk ik zelfs stiekem aan de master Children’s Book Illustration in Cambridge. Daar komen de beste prentenboekenmakers vandaan, of nou ja veel. Ik denk eraan he, meer nog niet. Maar stel ik had nu zo’n budget dan denk ik weer, het is nu of nooit, dan zou ik het meteen doen! Zo ben ik dan ook wel, niet wikken of wegen, doen.

Uiteindelijk beginnen dit soort investeringen met dromen en als je ze echt wilt dan moet je ze uitspreken en delen met andere mensen en uiteindelijk ‘beginnen’, in kleine stappen. Dus ik ga eerst mijn basiscursus afmaken en bezig blijven met wat ik nu doe, ‘maken’ en ‘delen’, hard blijven werken om voor elkaar te krijgen waar ik van droom ennnn mijn plezier in het tekenen het naar de zin blijven maken, zodat die bij me blijft!

 
Tessa:

Hier is dan het moment om mijn grootse plannen wereldkundig te maken. Kan ik jullie eindelijk vertellen over dat grote wereldverbeterende project. Daar heb ik, met mijn Tessa ideologie natuurlijk mooie ideeën over.

Eerlijk is eerlijk. IK HEB GEEN IDEE

Als het gaat over wat te doen met grote sommen geld dan weet ik het gewoon niet.
Ik verdien genoeg om rond te komen. Heb niet veel nodig en vind altijd wel manieren om te realiseren wat ik wil.
Zo wil ik heel veel fotoseries maken. Over onze wegwerp en verspil maatschappij. Over de kliniek waar ik een aantal jaren werkzaam was. Wil ik blijven werken aan mijn project met oma.
Wil ik dolgraag op zoek naar de oorsprong van de hardcore. Mensen portretteren en me door hun weer door laten verwijzen en zien waar ik uiteindelijk eindig.

Een lening of investeringsbudget heb ik daar niet voor nodig. Het gebrek aan een zak geld is niet wat me tegenhoudt namelijk. De illusie dat ik het direct zou doen als dat geld er wel is is dan ook een onzinnige. Als het moment daar is om hier mee aan de slag te gaan dan vind ik wel een manier om dit te doen.

Een zak met geld zou geen verschil maken. Geen idee namelijk waar ik het in zou investeren zodat ik als ondernemer meer zou kunnen doen wat ik wil doen. Op dit moment werk ik namelijk precies zoals ik zou willen. Als ik daar verandering in wil dan doe ik dat net zoals ik dat de afgelopen jaren deed. Door uit te vinden wat er moet veranderen. Door te beginnen met kleine stappen, er over te praten met zo veel mogelijk mensen en dan, als dat precies is wat het moet zijn dan ga ik het vanzelf doen.

Stel dat ik dan toch een investeringsbudget zou krijgen dan maak ik van de nog lege ruimte in de Garage een knusse en creatieve plek.
Dan wordt het de plek waar wensen voor een fijner en mooier Enschede uitgewerkt worden. Iedereen is welkom, of je nou een groot of klein idee hebt, of je actief wil meehelpen of alleen komt luisteren.

Het wordt de plek waar mensen elkaar vinden en helpen. Waar inwoners zelf bouwen aan een fijnere stad, waar hun wensen waarheid gemaakt worden.
Waar ze ontdekken dat ze niet alleen maar dat er een heleboel mensen zijn die willen werken aan een fijner Enschede.

Dan wordt dat de cocon waar binnenin van alles gebeurt om dan vrolijk allerlei mensen blij te gaan maken.

Lees hier de bijdrage van Sonja van Vuren.

Waar háál je de energie vandaan?

In de vorige kommaarop schreeuwden we van de toren, klommen we in het touw van de noodklok en hingen we de vlag uit.

Na alle reacties op bovenstaande uitdaging gaf Karin Winters ons direct de volgende:

“Waar haal je nou steeds die hele positieve energie vandaan? Zou wat mij betreft wel een volgende kommaarop vraag mogen zijn…”

Daarom, deze maand:

Waar haal je de energie vandaan om te ondernemen?

img_3816

Bedankt Karin, zo makkelijk was het nog nooit om een uitdaging te vinden.
Hoe makkelijk die vraag te beantwoorden is kun je hier vrijdag 7 oktober zien!
Doe je ook mee?
Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 7 oktober een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Hieronder staan vrijdag 7 oktober 2016 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die
tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

 

Tessa:
“Zullen we toch nog naar het andere uitkijkpunt lopen?”
“Ja, laten we dat doen!”

Twee uur eerder lieten we ons nog op het gras vallen en trokken we met moeite onze kisten uit. Beide droegen we zo veel mogelijk argumenten aan om de ander dat verdiende biertje uit Gustav te laten pakken. 

Het was de laatste klim die we écht wilden doen.
De zon kijkt lachend op ons neer en onze benen doen pijn van vermoeidheid. 
Voor misschien wel de tiende keer zeg ik hoe vet ik het vond. Het uitzicht vanaf het kleine kerkje op de berg achter het stuwmeer. Het witte stralende plekje tussen al het groen waar van beneden al vaak naar hadden gekeken. 
Vervolgens het uitzicht vanaf het uitkijk en uitrust hutje wat je als je beneden staat maar vanaf één punt kunt zien.

“Ik moet daar naartoe!”

En dus gingen we.
 Op dag één overwon ik het eerste stukje hoogtevrees door toch over dat rotspaadje langs de diepe afgrond te klimmen. Diep ademhalend, mezelf toesprekend, niet kijkend naar de hoogte zwoegde ik mezelf omhoog. 
Zo snel mogelijk. Dan is het maar voorbij. Maar ik zal er komen. 
Ik was niet voor niets in de brandende zon al zo ver omhoog geklommen. Ik zou ook op die rotsen staan om een foto van Gustav te maken, daar beneden, heel klein, achter het stuwmeer.
Die foto maakte ik niet, mijn camera zat in mijn tas en die durfde ik niet van mijn rug te halen.

Maar ik was er! Ik stond er bovenop! Ik klom over het enge paadje!


Met een dikke grijns loop ik naar beneden, over smalle weggetjes tussen de hoge bomen.

Na wat bergwandelingen zonder enge stukjes is de klim naar het kerkje en uitzicht hutje weer een beproeving. Met mijn blik op de berg gericht loop ik zo snel mogelijk richting het stukje waar ik niet vlak naast de afgrond sta. 
Even bijkomen.
Van de warmte. Van de inspanning. Van de griezeligheid.
Alles op mijn eigen tempo. Ik ga niet zo snel maar ik ga. Opgeven is er niet bij. 
Het uitzicht lokt me, en toegegeven, ik geniet van de tocht, inclusief zere benen en enge stukjes.
Bang dat ik door de wind mijn evenwicht verlies en naar beneden kiepel leg ik het laatste stukje op handen en knieën af. Vanaf zittende positie maak ik wat foto’s van het uitzicht.

Als we naar beneden lopen ben ik doodop, mijn voeten en benen doen zeer en af en toe struikel ik bijna van vermoeidheid. Maar ik grijns, heb zin om te huppelen en ik voel de verslaving opkomen.
Twee uur later blijkt die verslaving er al volledig te zijn. De grootste vermoeidheid heeft mijn benen verlaten en het uitzichtpunt dat we nog niet gehad hebben gaat mijn hoofd niet meer uit.
 Dus zo gaan we even later de berg weer op voor de langste tocht.
Bij het beoogde uitzichtpunt ontdekken we dat het lang zo mooi niet is als het leek. Maar dat er wel nog een punt is, een stuk verderop.
Zonder twijfel klimmen we verder, de grote stokken die we uit het bos haalden helpen ons omhoog en zijn later onze steun naar beneden.

schermafbeelding-2016-10-07-om-16-56-50
Twee dagen later word ik nog af en toe wakker door mijn zere benen. Veel meer dan lezen en biertjes drinken in de schaduw doe ik niet. Ik ben moe. Ik rust uit en denk over de mooie tochten terwijl er ondertussen meer en meer plekken en tochten in mijn hoofd komen waar ik allemaal naartoe moet.

Hoe het zit met mijn energie voor het ondernemen? Vul voor elke berg, klim, wandeling, tocht, eng stuk een project in waar ik heel enthousiast van word en je hebt een aardig kloppend beeld.

Agnes:

sunshine

Koffie en even op internet koekeloeren. Oja, het is dierendag, goed excuus om even iets daarvoor te tekenen. Dierendag, dat is de koninginnedag maar dan voor dieren dus meteen lallen ze door mijn hoofd, ‘lalala, joehoe, hips!’ Oh ze gaan ergens heen, op een skateboardje, oh maar de krokodil is heel lang, dan moet hij op twee skateboardjes. De egel die zal het een zorg zijn wat voor dag het is, die is al aan z’n winterslaap begonnen.

dierendag_40

Later die dag zit ik op de fiets en zie ik onderweg allerlei vogels, vast onderweg naar een feestje, ‘la la la hips’ hoor ik ze jodelen. Ik grinnik.

De volgende dag ben ik zelf lichtelijk brak (niet van een feestje dit keer) en bedenk dat de dieren vast een kater moeten hebben dus teken ik hoe moe ik ook ben, een ‘worldanimalday, the day after’.

dayafter_400

‘Hoe bedenk je het..’ hoor ik vaak. De ideeën ontstaan vaak onderweg, het zijn dingen die ik hoor, zie of meemaak. Soms dingen, waar ik me aan erger maar door het dieren te laten doen of te zeggen maak ik het voor mezelf licht en niet zo serieus. Nou en dat is waar ik mijn positieve energie vandaan haal, ik vind het meestal jammer als het af is wat weer een goede reden is om iets nieuws te maken, looploop!

 

 

Waar hang jij de vlag voor uit?

Afgelopen vrijdag was de eerste Kommaarop LIVE en het was een zeer geslaagde bijeenkomst! Hoewel het altijd heel leuk is om ieders bijdrage te lezen bij elke kommaarop is het toch nog leuker of juist extra leuk om elkaar eens offline te spreken! Onder genot van een borrel en een bitterbal en olijven in een gek potje bespraken we uiteenlopende dingen, bovenal ging het over allerlei leuke initiatieven en wat eenieder zo online aan elkaar had en van elkaar leerde. Dat laatste vond ik (Agnes) echt verrassend en hoewel we elkaar weinig of nooit eerder zo offline spraken wisten we aardig wat van elkaar.

Naar aanleiding van een interessant verhaal wat Linda vertelde over hoe zij ooit eens van de toren schreeuwde (voor een tv-programma) waar zij de vlag voor uit zou hangen, waar ze de noodklok voor zou luiden en wat ze van de toren zou willen schreeuwen. Ja wat zou je dan roepen was al snel de vraag. Een leuke vraag voor een volgende kommaarop vonden we.

CqzmJpnWYAAiQoC

beeld: Linda Commandeur

Wat zou je van de toren willen schreeuwen, waar hang jij de vlag voor uit en waar luid je de noodklok voor?

We zijn benieuwd naar jouw antwoord!

Knip, plak, teken, fotografeer, vlog en/of schrijf erop los en plaats vrijdag 2 september een linkje naar jouw blog als reactie op deze blog.

Meer lezen over de achtergrond van deze maandelijkse uitdagingen? Check over kommaarop.

Hieronder staan vrijdag 2 september 2016 de blogs van Agnes en Tessa.
In de reacties onderaan deze blogpagina vind je tegen die
tijd de linkjes naar de blogs van andere deelnemers.
Vanaf vrijdag delen we de blogs op Twitter met de hashtag #kommaarop.

 

Tessa:

Man, wat zou ik het fijn vinden als er iets meer onderzoek wordt gedaan. Als we met z’n allen iets minder snel oordelen terwijl je eigenlijk nog maar weinig feiten weet. 
Heftige, soms boze, andere keer angstige uitlatingen als reactie op nieuwsberichten. Op uitspraken. Gevoed door je eigen emotie. 
Oordelen, op basis van wat je denkt te weten.

Daar luid ik de noodklok voor. Laten we proberen allemaal wat meer context proberen te vinden. Laten we vragen stellen. Op onderzoek gaan. 
Met wat meer kennis zou je misschien wel hele andere dingen willen roepen. En als dat niet het geval is heb je in ieder geval sterke argumenten voor een inhoudelijk gesprek.

Om daardoor ook zo veel mooiere gesprekken te hebben. Samen. Want samen kan er zo veel. Hoef je ineens niet meer te wachten op stappen die ergens ver boven jou genomen moeten worden.
Afgelopen week was voor mij precies de week waarin dat samen sterk goed duidelijk werd.
 Zo wordt onze nieuwe werkplek ‘de Garage’ steeds meer hoe we het voor ons zien en worden er steeds meer mensen betrokken. De grote basis is doen wat we zelf graag willen doen en maken waar we zelf behoefte aan hebben.
Enschede mooier maken, zoals we dat al even doen als Upperside collectief. 
Donderdag was het feest. Met the Upperside (en ja Ivo, jij vindt dat we het samen doen en dat klopt maar zonder jou was het lang niet zo mooi geweest) kregen we de Haverstraatpassage van een half leegstaande winkelstraat naar een volle gezellige straat. Niets grote ketens, lokale mensen met liefde voor wat ze doen. Of dat nu met muziek, de lekkerste broodjes, kapsels, woon accessoires of skaten te maken heeft. Mooi man, dat samen.
En dan, dit weekend, Zuider Festival bij “an occupied car repair shop for DIY anticulture!”, the Loch. Zo veel creativiteit, zo veel gastvrijheid. Kom, doe mee, het is gratis, neem gerust je eigen drankjes mee. 
Een weekend vol muziek, mooie mensen, schieten met maisknallers en paintball balletjes, hobbelen op een mega eenhoorn, op een houten pad door het oerwoud wandelen onder de lichtgevende ballonnen. Of de kop van Jut meppen in de hoop dat je hard genoeg mepte zodat je biertje er bovenaan uit komt vliegen. Lekker botsen in de zelfgemaakte botsauto’s die zo hard gaan als je zelf je benen kunt bewegen.
Een paradijs, door een heleboel mensen met bakken creativiteit gebouwd met ‘overbodige spullen’.

Puur en alleen omdat er de wil is om het te doen, te maken, samen te werken en zelf mooie dingen te realiseren.
Dat samen, daar hang ik een heleboel vlaggen voor uit.

En voor het schreeuwen van de toren schakel ik Candace even in, die kan dat immers veel beter. (Later, als ik groot ben word ik Candace.)

Voor wie het niet aan kan horen maar wel nieuwsgierig is, hier, de tekst.

IMG_1078

Agnes:


Mijn eerste reactie toen ik nadacht over wat ik van de toren zou willen schreeuwen was ‘houd je kop en wees eens een tijdje stil’. Misschien denk je nu ‘nou die heeft zeker een kort lontje’ Nee hoor, helemaal niet, ik ben eerder iemand die niet altijd een mening over iets heeft of eerst eens het een en ander wil bedenken voordat ik mijn mond opendoe.

Dat is waarschijnlijk ook waar de wrijving zit, ik vind namelijk dat het allemaal zo extreem is tegenwoordig, je wordt geacht een kant te kiezen, voor of tegen en daarmee de discussie in te gaan. Het gaat over ‘elkaar de ruimte geven’. Geen ruimte laten voor de ander, daar zou ik de noodklok voor willen luiden. Bij voorkeur in Utrecht, waar iedereen gehaast en gevaarlijk elkaar de past afsnijdt en als je niet uitkijkt krijg je de volle laag. Phoe, ik word er weleens verdrietig van, moet het nu allemaal zo?

Je kunt ook open een gesprek in gaan en eens te luisteren naar wat de ander te zeggen heeft zonder meteen met je oordeel klaar te staan. Daar zou ik dan ook graag de vlag voor willen uithangen. Of misschien wel mooier, een vlag doorgeven, wie de vlag heeft mag praten terwijl de anderen luisteren. Zo ook in het verkeer, wie groen heeft mag gaan, wie rood heeft die wacht even, op de ander, geeft iemand de ruimte om veilig over te steken of te passeren en een glimlach of een vriendelijk gebaar, het kost niks he. <– gratis tip.